A parada que nos queda

As teses do vento nos arames
moven a roupa da tristura
o vestido azul dos recordos…

Se cadra é boa metáfora ter un territorio para a memoria, a melancolía, a carraxe ou o berro grave contra os arquitectos da soidade, a incomunicación, a guerra: Nós. Vivimos nun tempo onde unha raíña foxe cara diante cunha carauta transparente onde reflite a nosa imaxe de pouca palabra: reina a desorientación, a desesperanza.

Enche moito de canseira escoitar que nada é posíbel xa, e con esa mensaxe imos avante toda, vou avante toda. Xa o dicía Platero y Tú:
“voy a parar en el camino
y en lo que dura un cigarrito
voy a pensar en estos años
todo lo que ha pasado
en el cajón de la memoria
guardo trocitos de la historia
(…)
Es mejor que se pare el tren
Y mirar que todo va bien"
(…)

Ás veces é mellor parar un intre, un anaco breve, mirar atrás e comprobar que non é pouco o camiño que levamos andado. Os apóstoles da desesperanza do mundo actual dirían nese momento que xa non vale a pena que sigamos andando, que non imos inventar nada novo andando o que nos queda, e que xa outros andaron mellor que nós o camiño que resta. Non os aturo, todo o día condenando aos soños á unha morte lenta e dolorosa, cruel, fea. É preciso soñar. Hoxendía soñar ten un aquel de acto revolucionario.

O certo é que cando nacemos (e somos feos de bebés, aínda que teñamos uns dedos das mans moi riquiños e unas dedas dos pés moi riquiñas) non se diferenza en moitos casos o sexo do cativo para os descoñecidos e parentes molestos, e por iso se emprega a roupa (no caso de non ter aínda pendentes nin buratos para eles) como medio para ir construíndo a nosa identidade. O azul para os nenos, o rosa para as nenas. O problema é cando os pais escollen, por exemplo, un vestido azul para unha nena. A confusión pode ser grande (ou non) ao principio. É un momento de desorientación, no que só se nos ocorre facer parvadas diante dos bebés, emitindo ruídos estraños e poñendo caras raras, como se fosen parvos os pequenos. Chámalle parvo a unha cousa que pasou tres cuartas partes dun ano ao quente, comendo e bebendo ben e sen preocupacións. Os bebés son listos de carallo. E o certo é que non sei moi ben a qué vén isto. Ai si, a desorientación.

Case que o bo é ter pequenas paradas, os recordos, a memoria, moita memoria. De cando en vez quizais pare algo por aquí, para coller un pouco alento no duro camino, e entre alento e alento podería estar ben debullar algún conto sobre unha certa peza de roupa. Está no baúl das palabras, chea de pó, sedenta de tacto en galego sobre a súa tea. Moita memoria. Se cadra semella un vestido. Si, un vestido con sono e soños. Un vestido. Azul. Azul.