Hoxe á festa de patrón na Facultade de Económicas (e tamén na de Socioloxía) da Coruña. O certo é que a festa, polo menos en Socioloxía (expertos no tema), leva todo o día en funcionamiento, mais o prato forte, polo menos para min, será agora pola noite, cando comece a música e a bebida (pouca, que mañá teño clase pola mañá, e traballo pola tarde) vaia baixando polo corpo.
Teño bastante curiosidade pola música de hoxe. Escoitei nalgures (porque nos carteis anunciando a festa non pon nada) que hoxe van tocar por aquí Nao e o Som do Galpom. Gústanme ambos grupos. Hoxe vou salientar a Nao, sen dúbida un dos mellores grupos no panorama actual de Galicia. A súa música pódese cualificar de rock duro, aínda que mesturando outros estilos (metal, etc.). Mais malia a "dureza" do son da súa música, unha cousa salienta, sobrancea: a calidade e fermosura das súas letras, coidadas, traballadas e, por suposto, en galego. Non digo que sexa raro nos grupos de rock duro construír letras ben feitas, mais neste caso sorpréndeme, porque Nao é un grupo de xente nova, moza, que amosan unha gran experiencia no directa, e que acompañan o seu son potente con letras cheas de poesía, abondo fermosas en moitas casos, rebosantes de compromiso social, de ganas de loita, de non ter medo no combate, de ganas de enerxía, e ese trazo dálles un toque diferente, unha forma de entender o rock e a música de potencia que moito ben lle fai á normalización da música en galego.
Teño moitas ganas de velos ao vivo por segunda vez. A primeira foi hai uns meses na sala Mardi Gras. Non os coñecía, e saín moi satisfeito polo que vin. Desde ese día teño o seu disco "As palabras espidas" entre os meus favoritos e os máis escoitados. Como nos carteis da festa non vin o seu nome non as teño todas comigo.
Grupo moi recomendábel. Escoitádeo, please.
Teño bastante curiosidade pola música de hoxe. Escoitei nalgures (porque nos carteis anunciando a festa non pon nada) que hoxe van tocar por aquí Nao e o Som do Galpom. Gústanme ambos grupos. Hoxe vou salientar a Nao, sen dúbida un dos mellores grupos no panorama actual de Galicia. A súa música pódese cualificar de rock duro, aínda que mesturando outros estilos (metal, etc.). Mais malia a "dureza" do son da súa música, unha cousa salienta, sobrancea: a calidade e fermosura das súas letras, coidadas, traballadas e, por suposto, en galego. Non digo que sexa raro nos grupos de rock duro construír letras ben feitas, mais neste caso sorpréndeme, porque Nao é un grupo de xente nova, moza, que amosan unha gran experiencia no directa, e que acompañan o seu son potente con letras cheas de poesía, abondo fermosas en moitas casos, rebosantes de compromiso social, de ganas de loita, de non ter medo no combate, de ganas de enerxía, e ese trazo dálles un toque diferente, unha forma de entender o rock e a música de potencia que moito ben lle fai á normalización da música en galego.
Teño moitas ganas de velos ao vivo por segunda vez. A primeira foi hai uns meses na sala Mardi Gras. Non os coñecía, e saín moi satisfeito polo que vin. Desde ese día teño o seu disco "As palabras espidas" entre os meus favoritos e os máis escoitados. Como nos carteis da festa non vin o seu nome non as teño todas comigo.
Grupo moi recomendábel. Escoitádeo, please.
No hay comentarios:
Publicar un comentario