¿A fin da infamia?

A verdade é que non acostumo a mercar dous xornais distintos nun mesmo día. Aínda que sería o recomendábel para poder comparar puntos de vista (para eso mesmo sería mellor mercar máis de dous), non teño demasiado tempo para ler con calma a prensa, e menos para ler dous xornais. Pero o xoves a ocasión o merecía: sentenza no proceso xudicial sobre o 11-M. Sentenza que confirmou o agardado: os autores do atentado foron membros dun salvaxe comando de fanáticos que viron no terrorismo a mellor forma de destrozar a vida de persoas que non pensaban nin vivían coma elas.

O certo é quedei con ganas de ler El Mundo, ou tan só de botarlle unha ollada á portada para ver o que se atrevía a poñer. Mais cando hai pouco tempo é mellor non perder o pouco que hai. Ler El Mundo é unha das formas máis feas de perder o tempo hoxendía, case prefiro ver Aquí hai tomate ou semellante lixo.

Leo con avidez as páxinas que La Voz de Galicia e El País dedican á información relacionada coa sentenza do 11-M. Por favor, se non o lestes, lede o editorial d’El País sobre a noticia. Marabilloso, claro, titulado “El fin de la infamia”, porque para iso creo que serviu de moito a sentenza, para poñer polo menos un punto e aparte en todo o proceso de infamia e mentira vergoñenta que leva rodeado á información sobre os atentados de Madrid ao longo destes tres anos e pico.

Creo que a sentenza que pon no seu lugar a cadaquén. Por exemplo, da policía louva a súa eficacia, e tamén, por que non, a súa honestidade, dúas cualidades, xustiza e honestidade das que certas persoas levan dubidado de xeito tan interesado ao longo deste tempo, certas persoas que só desde a falta de escrúpulos, a indecencia, o resentimento e a desvergoña máis horrorosa puideron dicir cousas que as que desde o guión da chamada “teoría da conspiración” (guión verdadeiramente imaxinativo onde os haxa) se dixeron neste tempo. A tanto chegou o absurdo desas teorías que leo escandalizado que unha das teses defendidas por difusores desa teoría era (e supoño que seguirá sendo) que os sete terroristas que participaron no atentado e logo voaron polos aires no piso de Leganés, en verdade non eran membros do comando que cometeu os atentados! Segundo a teoría da conspiración, o suicidio no piso de Leganés foi unha montaxe da policía, que colocou no piso os cadáveres conxelados dunhas persoas, co obxectivo de botarlle a culpa ao terrorismo islamista e tapar os verdadeiros autores do atentado, que serían, como non, membros de ETA. Paréceme tan delirante, rocambolesco e incríbel que durante as sesións do vista oral do xuízo alguén puidera defender semellante patraña, mais o que me parece máis delirante é que haxa persoas que estean convencidas de que isto é verdade. Incríbel. De vergoña. O mesmo que o feito por un dos avogados da politizada e manipulada –qué mágoa por tantas vítimas que se deben sentir utilizadas- AVT (Asociación de Víctimas del Terrorismo), que chegou a pedir a absolución para Jamal Zougam, condenado como un dos autores dos atentados.

Non digo que a verdade “xudicial" sexa a única posible, nin que os xuíces teñan sempre a razón, pois sempre hai marxe de erro (se non que llo digan a Dolores Vázquez no caso de Rocío Wanninkof), pero é que me parece tan absurdo que a chamada teoría da conspiración puidera ter tanta cancha dos medios, que endexamais puiden crer a tanto podía chegar a “infamia sensacionalista”, como lle chama El País no seu editorial, a falta de escrúpulos (amparado nun exercicio espúreo do dereito á información, que non inclúe o dereito á mentira) á que chegaron medios como a COPE, radio verdadeiramenter verdulera e manipuladora onde as haxa, ou o xornal El Mundo, cuxo director e colaboradores deberían ficar marcados para sempre pola vergoña de todo o dano que levan feito ás institucións do Estado español. Eses medios que ao longo de máis de tres anos levan descalificado, mentido, tentado manipular os feitos, enganar á opinión pública (e abofé que conseguiron cun gran número de persoas), defendendo a paranoica existencia de conspiracións case xudeo-masónico-comunistas das que só vía Franco e os seus fascistas, conspiracións entre a policía, a garda civil, os xuíces, os altos cargos do Ministerio do Interior, todos compinchados e artellados para levar ao poder ao Partido Socialista, para “roubarlles” o seu poder á dereita non sei con qué fins.

É incríbel cómo dirixentes moi importantes do Partido Popular puideron estar avalando as teses promovidas por eses medios de comunicación e pola súa grea de contertulios mentireiros e manipuladores, porque aínda que é certo que no PP non chegaron, polo menos públicamente, a defender con tanta forza teorías como as que se defenderon na COPE e El Mundo, sí lle deron cancha e difusión no Parlamento, sí lle deron difusión, dende un intento de desestabilizar a un goberno ao que non recoñecían nin recoñecen, porque moitos non dixeriron aínda agora a súa derrota nas eleccións. De auténtica vergoña o do PP: cómo pode chegar a tanto a infamia de alguén para conseguir resultados electorais favorábeis, cómo un partido que quere ser de Goberno pode caer tan baixo, cómo Zaplana segue saíndo tan sorrinte na TV e non fica marcado para sempre, condenado a ir coa cabeza baixa o resto da súa vida política por tantas barbaridades que leva dito todo este tempo. É o mesmo Acebes, e tantos outros. E aínda por riba teñen a caradura de dicir que foi o Goberno do PP o que detivo os terroristas do 11-M, porque tal foi o que dixo Zaplana ao día siguiente de coñecerse a sentenza, véndose atrapados polo contido dunha sentenza que os deixaba polo chan. E todo sabendo que o Goberno non é quen detén, senón a policía, que para iso é o seu traballo. E van e fachendean de que a policía fixera ben o seu traballo. É de tanta mediocridade e pobreza intelectual que non podo crer que esa xente volva ter posibilidade de gañar as vindeiras eleccións xerais (por culpa duns erros dun PSOE que leva cometido o erro de xogar ao xogo do PP, con tan malos resultados).

Intelectual. Esa é a derradeira regandixa que lles queda: que a sentenza non conseguira aclarar quen foi ou foron os chamados “autores intelectuais” do atentado, os que planearon o atentado. E por mor dese resquicio creo que seguiremos tendo 11-M nos medios por un tempiño, porque Rajoy xa se apresurou a dicir que apoiará outras investigacións, mais ¿que investigacións? ¿investigacións tan “rigorosas” como as que fixo El Mundo (das que se atrevían a fachendear estes días con motivo do seu aniversario)? ¿quere dicir Rajoy que isto non acabou, que a farsa vai continuar polo menos até que pasen as eleccións xerais, porque así poderá continuar tirando resultados electorais do asunto? ¿a tanto vai chegar a súa baixeza, a súa mediocridade, a falta de escrúpulos dun home que se di moderado e quere ser presidente do goberno? Porque é ben certo que Rajoy está bastante atrapado entre os duros do seu partido e as burradas da COPE, pero ¿cómo quere chegar a presidente do goberno alguén que non é quen de desmarcarse das burradas de Jiménez Losantos e compañía?

Autor intelectual. Vai ser a derradeira carta dos mentireiros, a derradeira baza que lles queda logo da paliza moral que lles deu a sentenza do tribunal. Será ao que se agarren, porque o Egipcio saíu absolto dos cargos de inductor do atentado. Hai que lembrar que o proceso penal é un proceso eminentemente garantista, no que só se pode condenar a alguén por uns feitos realmente probados, e basado no principio in dubio pro reo, isto é, no caso de dúbida, aplicarase a norma en beneficio do reo. Pode parecer incríbel que un ser francamente indesexábel e fanático como todo semella que é este, o Egipcio, non fora condenado como inductor do atentado, pero a verdade é que, coa cabeza un pouco fría, a única proba existente contra el para condénalo como inductor é unha conversación telefónica no que se atribúe o atentado como obra de enxenería de seu, e a xuízo do tribunal isto non é proba de cargo o suficientemente forte e contundente para condenalo, e de aí a súa absolución. Se non fora condenado en Italia por pertenza a grupo terrorista, tería sido condenado por iso en España, cunha pena que de seguro chegaría aos 15 anos de prisión, pero como xa foi condenado por este delito en Italia (a 10 anos de prisión, logo rebaixados a 8) e non se pode condenar a unha persoa dúas veces polo mesmo feito, pois o tipo foise de rositas. Pero isto demostra que, como aclarou o presidente do tribunal o día de empezar a fase de xuízo oral, era o tempo do dereito, de que falase o dereito, non o tempo da vinganza nin do apaixonamento, senón o tempo da análise fría e das probas. Porque niso a xustiza española, tantas veces criticada, con tanta razón, pola súa lentitude, foi neste caso un exemplo de eficacia, de rapidez (hai que ter en conta que moitos procesos penais por delitos moito menores alónganse até os cinco anos ou máis de duración con moita facilidade), nun caso complexo, que resolveu con todas as garantías dun xuízo xusto (non podería ter sido doutro xeito), e que diferencia a España do xeito de facer estadounidense, que converteu a detención ilegal, o centro de detención de Guantánamo e o atropelo dos dereitos humanos e civís nas súas vergoñentas e arrepiantes bandeiras na loita contra o terrorismo.

Temos que estar por unha vez orgullosos dos órganos xudiciais deste país, como ben soubo ver o xornal inglés The Guardian, pola eficacia das ferramentas das que dispón o Estado de Dereito para loitar contra o terrorismo, e que no caso español marcaron unha clara diferencia cos terroristas: a nosa democracia celebrou un proceso xusto para condenalos pola súa brutalidade fanática que levou por diante tantas vidas de inocentes; eles, en troques, os terroristas, decidiron xulgar sen proceso a 191 persoas inocentes, declarándoas culpábeis e condenadas a morte polo simple feito de vivir nun país occidental (non vou tocar o tema do apoio á guerra de Irak do gobernó Aznar, que daría para outro texto), que por deus sabe qué clase de idea fanática que leva a certas persoas a semellantes masacres. Eles xa teñen a súa lección, e nós tamén a nosa: unha mentira, aínda que se repita mil veces, non é unha verdade.

Leo hoxe en La Voz de Galicia que dous deputados do PP, canda Gallardón, pedíronlle a Rajoy que pase páxina respecto dos feitos do 11-M, que deixe as teorías da conspiración, que tire cara diante. Bravo por eles, esa é a dereita que precisa este país (tamén ben polo ABC, que co 11-M deu unha lección e non se subiu ao carro sen freos de burradas unha tras outra que foi a teoría da conspiración). Esa é a dereita que quere a fin da infamia. Oxalá que así sexa.