miércoles, 6 de junio de 2007

Arredor das eleccións

Vendo o animado que está o debate, con tantos comentarios sobre se pactos si, pactos non, sobre se é democrático ou non, ou sobre Corcoba, pois case teño medo de poñer eu algo e estragar todo. A ver que pasa. O certo é que agora escribir algo encol das eleccións ten menos mérito, pois xa pasou máis dunha semana e moitos comentarios e análises na radio, nos xornais e moito menos na TV. E claro, engadir cousas agora é complicado. A ver que fago.

A verdade é que do máis se ten falado estes días é dos pactos. É normal, sobre todo cando un le en La Voz de Galicia do luns siguiente ao domingo electoral que o PP perdeu até 55 maiorías absolutas, ademais da maioría absoluta nun dos seus símbolos, a Deputación de Lugo, e sen esquecer que na de Ourense perderon apoio. Falar de cifras absolutas como leva falado o Partido Popular é útil para consolarse e facer algunha valoración, pero non chega. Leo en A Nosa Terra desta semana que o Partido Popular perdeu uns 40.000 votos con respecto ao apoio electoral que recibiron no 2003, e ademais “a pesar do seu incremento nalgunhas ciudades e das máis de 150 alcaldías só apenas media ducia é de concellos de máis de 700 habitantes”. Se eu fora Alberto Núñez Feijoo estaría tremendo como unha vara de vimbio ao albiscar o panorama que se pode formar. A pesar diso, o PP segue presentando case sen tachas a súa vitoria nas eleccións, gabándose do seu aumento nas ciudades. Creceron en Vigo (tres concelleiros máis), en Pontevedra (1 máis), en Santiago (200 votos máis) e sobre todo na Coruña, onde acadaron 7000 votos máis e ascenderon até os 10 concelleiros, sen dúbida os seus mellores resultados dende hai bastantes bastantes anos.

Se lembrades, o meu prognóstico para o PP na Coruña non era moi alentador, e está claro que errei moitísimo. Non contaba con semellante aumento, sobre todo porque Carlos Negreira non era unha persona moi coñecida para o votante medio antes de comezar a campaña, e sigo a pensar que inda non o é agora. Pero como tamén escribín no meu último texto, estou convencido de que a xente vota, en xeral (e sobre todo nas cidades, onde o contacto con candidatos non é tan directo como nun concello pequeño onde toda a xente se pode coñecer, e onde se pode votar máis á persoa que o partido concreto polo que se presenta) ás siglas e non tanto aos candidatos (digo en xeral, logo como en todo hai xente que votaría por un partido de se presentar unha determinada persoa, e non votaría polo mesmo caso de se presentar outra, hai de todo). Por iso, o mérito haberá que atribuirllo máis ao propio PP e non tanto ao candidato Negreira. Fun un pouco parvo ao non valorar suficientemente o que supuña a ausencia de Paco Vázquez (e notouse menos soberbia e chulería na campaña, cousa que lle agradezo moito). Porque os resultados do PP poden ter varias lecturas:

1.- O PSOE realmente conseguiu unha parte substancial dos seus votos nas anteriores eleccións pescando nos caladoiros de votos da dereita grazas ao tirón que o amigo Vázquez tiña e ten entre o electorado conservador.

2.- Hai que lembrar que o próximo ano son as eleccións xerais, e aínda que as municipais son outra historia, non se pode negar que, directa ou indirectamente, a mensaxe da cúpula do PP en Madrid era plantexar dalgún xeito estas eleccións como unha especie de adianto, de toma de contacto para comprobar a fortaleza do apoio do Partido Socialista. Xa sei que non vale como indicador, pero se alguén recorda, nas eleccións municipais do ano 2003 o PSOE conseguiu máis votos en total en toda España que o PP (uns 200.000 máis)… e gañou logo as eleccións xerais. Se aplicamos esa mesma lóxica, o PP nestas eleccións sacoulle 170.000 votos ao Partido Socialista, co cal dentro dun ano poderíamos ter… merda!, mellor non pensar niso.

3.- A campaña do PP non foi tan especialmente boa e espectacular, por si soa, para xustificar semellante aumento na cidade. E é que o PP sempre puido aforrar moito carto na Coruña, cando estaba Paco e creo que non lles preocupaba moito facer boas campañas nin teren candidatos especialmente carismáticos aquí, porque, total, desde 1981 xa tiñan ao mellor candidato noutro partido, e para qué querían tirar cartos noutro. Estoume a referir, evidentemente, a que se xa tiñan a Paco Vázquez, para que ían querer gastar tempo e esforzo dos seus líderes noutro fulano?

Eu creo que nestas ideas algo hai da suba de votos moi importante que tivo o PP na Coruña. Pero do que ninguén fala demasiado, e é algo moi a ter en conta, é da tremenda abstención que houbo na cidade: o 46,48%!! Algo sobre o que os políticos locais (e os seus superiores tamén) deberían reflexionar. Porque dos case 16.000 votos que perdeu o PSOE, poñamos que os 7.000 que subiu o PP proceden de voto socialista, pero ¿e os demais? Para o BNG non foron, que perdeu case 4.000 votos, e aínda que foran algúns para os outros partidos pequenos… Foi moita a xente que ficou na casa, quizais polo pouco tirón dos candidatos (de todos sen excepción).

E xa que falo do BNG, toca dicir que deben estar contentos, porque consolidan o seu electorado (manteñen os 6 concelleiros que conseguirán en 2003), pero perdendo 4.000 votos, e dáme a impresión de que quizais ese sexa (espero que só polo de agora) o seu teito electoral na cidade, un 20%, que non está nada mal, pero que corta a tendencia tremendamente ascendente que tivo o partido nas últimas eleccións (nas de 1999 subiron con respecto ás de 1995, e nos de 2003 dobraron a seu número de concelleiros pasando de 3 a 6, capitalizando totalmente o descontento coa política de P.Vázquez, xa que hai 4 anos o PP nin subiu nin baixou).

No que se refire aos outros partidos, o que se esperaba. Conste que días antes das eleccións escoiteille dicir a dúas persoas que pensaban que o estraño PG de Carlos Marcos ía conseguir bastantes votos, polo tremenda campaña que fixeran en canto a carto (mal)gastado. Eu díxenlles que pensaba que non ían conseguir ningún, porque o xente vota siglas e non candidatos, e nin Carlos Marcos era coñecido nin o seu PG era coñecido (de feito, a súa campaña foi totalmente personalista e seguro que moita xente nin sequera sabía en qué partido concorría ás eleccións). E efectivamente foi o que pasou: só 3.744 votos, e deben ser os votos máis caros, porque o que gastou o tal Carlos Marcos non é normal. E definitivamente as sospeitas que eu tiña sobre os conexións ladrillistas do tal Marcos veumas a confirmar Miguel no seu comentario. Nun primeiro momento non entendía porque Miguel poñía a mesma lenda que eu puxera no meu texto. Logo comentoume que o seu comentario o escribirá sen ter lido o meu texto. E iso preocupoume, porque a lenda a el contoulla alguén ben ben relacionado (por favor, lede o seu comentario, un dos moitos que houbo). Xa que logo, en verdade si había que desconfiar do tal Carlos Marcos. Francamente alégrome moito de que lle fora tan mal. Primeiro porque representaba unha forma de facer política aínda máis populista do normal. Segundo, porque a min caeríaseme a cara de vergoña se me presento polo Partido Galeguista e na miña propaganda e declaracións digo e poño continuamente “La Coruña”, e digo que son galeguista pero nin falo da situación do lingua galega no Concello da Coruña nin solto unha soa palabra a prol da cultura galega (non lle escoitei ao tal Marcos nin unha soa referencia a ningunha manifestación da cultura galega en toda a campaña, nin unha soa e iso que el xa comezou a súa campaña en marzo), e digo que son coruñesista pero até hai pouco vivín en Vigo e non coñezo para nada a realidade dos barrios da cidade, porque indo unha vez a cada barrio de visita en campaña non se pode saber cómo está o barrio.

Do que me alegro é de que subirá IU-EU, porque representan todo o contrario. Nun dos comentarios dun dos anónimos puiden ler “¿esquerda unida=humildade?Máis ben diría eu inutilidade!!”. Podo entender que haxa persoas que consideren o voto a IU como unha perda de tempo, un voto inútil que nada vai mudar. Tamén para min votar ao PP é inútil para Galiza, ben, é útil para pasar da nosa cultura e cousas así. Pero o que ninguén non sectario pode negar é a humildade de Esquerda Unida (independentemente de que un estea ou non de acordó co seu programa ou prefira outro partido), que con moitos moitos medios menos que Carlos Marcos, conseguiron 60 votos máis ca el, e a este paso quizais dentro duns anos podan ter un concelleiro. Porque non tiñan nin cartos para mandar a propaganda electoral por correo, e tiveron que ir portal a portal deixando os sobres nos buzóns para a publicidade, coma se for un folleto de Gadis.
De Corcoba xa me dá medo poñer algo, vendo que se converteu nunha das estrelas dos comentarios.

En definitiva, un panorama con varias posibilidades, onde os pactos dirán cal é a cor político do próximo goberno municipal coruñés. Vendo o panorama tralas eleccións, probabelmente na Coruña, a partir de agora, acabaron as cores puras, e quizais veña a mistura. Moitas veces dúas cores forman unha paisaxe (política) máis agradábel para a vista. E menos aburrida.

48 comentarios:

Anónimo dijo...

Estou bastante dacordo coa túa opinión, Carlinhos. En Galicia, para min hai dúas claves. A primeira é que os cidadáns refrendaron o seu apoio maioritario ao modelo do bipartito. Non é unha victoria moi ampla, pero amosa unha clara tendencia e supón, mirado en perspectiva histórica, un feito novidoso. A segunda, que nos núcleos urbanos incidiu moito elementos de debate político alleos ao tema municipal. A dereita mobilizou ao seu electorado e mantivo ou aumentou posicións. A razón está na campaña da dereita á súa base sociolóxica para convencela de que o seu voto era necesario para evitar a ruptura de España, a negociación con ETA, etc. Boa proba diso é o caso de A Coruña, onde o candidato Negreira non tiña ningún atractivo persoal nin programático e aproveitou dese fenómeno e da devoloción dalgúns votos que a derita lle trestara a Vázquez.

Iracundo dijo...

Ninguna nación es rica por ser hermética sino todo lo contrario. Por ello mismo votar al BNG o cualquier fuerza nacionalista no veo en qué va a mejorar Galicia. Y respecto a la lengua dichosa... los irlandeses dejaron de imponer el gaélico por considerar más adecuado el comunicarse fluídamente con sus vecinos los británicos, cuya lengua es lengua franca del mundo además. Sobre esta lógica veo mucho más juicioso abandonar el español en pro del inglés que el abandonar el español para imponer el gallego. Son las personas quienes tienen derechos y no las lenguas. Por eso yo votaría a un partido político que se preocupe de respetar y hacer respetar los derechos de las personas y no, en cambio, someter éstos a un "plan" nacionalista por el cual todos habríamos de sacrificarnos/ser sacrificados.

Salud y libre comercio

Anónimo dijo...

Entender que o uso do idioma propio dunha comunidade, que se xenerou alí e que forma un patrimonio básico, é un elemento de parálise é unha suposición excesiva. Non resulta incompatible, nen moitos menos, co coñecemento doutras linguas.
De todas formas, esa proposta de substituír o español polo inglés é utilizada ás veces en debates como este, pero eu animo aos partidarios a que a estimulen; mesmo a que usen xa só o inglés e animen aos voceiros mediáticos e intelectuais españois a facelo.
Por outra banda, coas persoas sensibles aos dereitos é doado poñerse dacordo. Estou seguro que os que agora se preocupan pola suposta imposición do idioma galego tamén sufriron e/ou denunciaron no seu momento (ou retroactivamente) a desatención dos dereitos dos que pretendían usar o galego cando si de verdade impuñan o español, nun plan nacionalista de verdade. E estarán enoxados pola imposición da Física nos estudos, por riba do dereito individual do alumno e da familia ao estudo da Química.

Anónimo dijo...

A mi me parece razonable lo que dice el isidoro. De hecho, no paso a escribir todo en inglés porque soy un manta en ese idioma. Lo que no entiendo es que Isidoro siga usando el Insúa, palabra de (como dice él) esa "dichosa lengua". Que pase ya al isla o islita o haga el cambio directo al island. Quedaría guay: Isidory Muds Islands. Parecería un liberal inglés del XIX redivivo.

Iracundo dijo...

A cambiarse de nombre o de apellidos no le veo sentido alguno. Máxime cuando yo no considero que las lenguas y su uso tengan connotaciones políticas. Por ello el emplear una lengua u otra no determinará el grado de compromiso social o responsabilidad política sino una mayor o menor voluntad de comunicarse. Simplemente.

Por otra parte mi apellido materno es "Insua", sin ningún tipo de tilde...

Salud y libre comercio

Anónimo dijo...

Cada uno que hable la lengua que quiera, con la que se sienta más identificado,lo importante es que nos entendamos!!!que para eso son las lenguas, para comunicarnos!!que parece que a alguno se le olvida. El hombre es un ser en relación, un ser social por naturaleza, y por eso precisa comunicarse a través de la lengua. A alguno le gustará mas una por sentimentalismo, y al otro le gustará mas otra por utilitarismo.

Según mi opinión, y no quiero que nadie se sienta ofendido, si la lengua es para comunicarse y entenderse en sociedad, desde que el hombre está en la tierra, lo lógico será usar una lengua con la que uno sea mejor entendido. Si uno entra en morriñas y sentimentalismos...probablemente llegue incluso a dejar de ser entendido por los demás,defendiendo su lengua por encima de toda comunicación con su entorno. Así que, yo más que defender una lengua concreta, defiendo la capacidad de comunicarse a través de la lengua.

Anónimo dijo...

Este Miguel es como un isidoro descafeinado.

Anónimo dijo...

O idioma ten unha funcionalidade obvia, comunicarse. Nese sentido, valería o esperanto ou o inglés para todos. Pero, ademáis, o idioma é un producto cultural, resultado dun proceso histórico, o xeito concreto con que unha comunidade se comunica. Iso dalle un valor único. Un xaponés pode aceptar o do uso do inglés, pero dificilmente entendería deixar de usara asúa lingua; ou un rumanés, holandés, danés, etc.

Iracundo dijo...

La clave no se encuentra en determinar si la lengua tiene una carga histórico-cultural fuere o no: lo cual es una obviedad. El problema, como en tantos otros temas. es más bien si consideramos o no que "Los derechos de la lengua" (o los "derechos" de la raza) vencen a los derechos de los individuos. No hay que engañarse en lirismos intermedios sino aforntar la fría verdad de que cuando se acepta que la lengua ha de ser impuesta se está cometiendo un acto de agresión, de coacción, del cual no se puede extraer ninguna virtud. A quienes son partidarios de semejantes imposiciones se les olvida hablar de la coacción que llevan implícita como aquél que olvida especificar que la frase "dispuesto a morir por la patria" equivale exactamente a "dispuesto a matar por la patria".

Por otra parte el gallego, aún con la inmersión lingüística, no deja de retroceder: el mercado se impone frente a las leyes.

Salud y libre comercio

Anónimo dijo...

O da lingua como producto histórico dunha comunidade pode ser unha obviedade pero ten a súa importancia. Supón que ten unha dimensión peculiar e que non cómpre limitar a súa valoración a cuestións utilitarias. Constitúe un patrimonio de primeira magnitude e resulta irresponsable abordala como unha circunstancia máis.
Non todas as realizacións son persoais, hainas colectivas e a lingua é unha delas.
Eu penso que a muralla de Lugo, a torre de Hércules, o arsenal de Ferrol, as cancións populares, a poesía popular, etc. son outros elementos de creación colectiva relevantes. Como no caso da lingua, merecen unha consideración, non podemos irresponsablemente decidir sobre elas como se fosen meros accidentes.
Dito iso, claro que toda decisión está en mans das persoas e son estas as que deben exercelas, pero entendendo a peculiaridade dos temas e súa trascendencia.
E cando se lexisla é necesario ter en conta realidades coma esa e os dereitos de moitos galegofalantes.
Explicar que en Galicia hai inmersión lingüística é unha falsidade. Falar de coaccións é centrar o tema en cuestións marxinais. Gostaríame saber cales foron as coaccións que vostede sufriu na súa formación para que úsase o galego. Ao non ser que para vostede sexa coacción todo o que implique que as cousas non se regulen como lle peta, ou ingnorando os deritos dos demáis.

Iracundo dijo...

Decía Oliver Cromwell que "en todo conflicto las partes implicadas afirman que Dios está de su parte mas a menudo Dios habría de preguntarse quién está con él". Es sumamente peligroso establecer supuestos en los que la agresión o coacción se justifica por los fines a que aspira. El que un sistema sea liberal y democrático depende precisamente de la calidad del debate, y de las exigencias, acerca de esos supuestos que justifican la coacción o la acción del Estado. Por supuesto cuando tal debate no existe... estamos ante una barra libre en la que el poder del político viola la línea entre lo común y lo individual y se pone a ordenar las prioridades de la gente. Eso, huelga decirlo (o no), resulta atroz e indeseable.

Yo por mi parte considero que el idioma empleado por la gente es un hecho relativamente irrelevante y por tanto las lenguas no pueden ser favorecidas por el aparato estatal más allá de cierto punto en que dicho favorecimiento se convierta en ataque a otra lenguas o a determinados colectivos. Si todo el sistema educativo fuese privado no existirían estos problemas, pero es evidente que existe una esucela pública cuyas directrices son fijadas por el poder político. Siendo así no puedo menos que condenar toda actividad educativa que conduzca a eliminar el castellano o desee hacerlo (otra cosa es que lo consiga). En Cataluña el castellano ha sido reducido a tercera lengua por detrás del inglés siendo ello criminal en la medida en que aísla de su entorno regional (España) a los jóvenes catalanes. Con el gallego, dadas las características de la lengua, tal cosa no ocurre pero sí ocurre que en la práctica la lengua gallega es utilizada como un medio de adoctrinamiento en determinados conceptos nacionalistas, adoctrinadores (el uso indisimulado del término "nación", que hasta el PPdG emplea, referido a Galicia; un dislate histórico) que no debieran ser oficio de la enseñanza pública. Por otro lado la relevancia objetiva del gallego conduce a afirmar que su enseñanza debiera ser secundaria y en cualquier caso su presencia en las aulas debiera subordinarse a la cantidad de gallegoparlantes del distrito educativo y no a los designios iluminados de esos que quieren "salvar el gallego". Por lo que a mi respecta salvar el gallego es lo mismo que salvar el etrusco o cualquier otra lengua. Comprendo que el nacionalismo, influenciado por el éxito del yiddish sionista, identifique como arma de primera magnitud en su lucha política contra España el establecimiento de una "lengua diferenciada" en esta región pero creo que a nadie escapa que tal acto, descaradamente tendente a la "conversión" al gallego de todos los hispanoparlantes gallegos mediante inmersión lingüística (hay campañas publicitarias en las que se identifica hablar castellano con estar fuera de la realidad, ni más ni menos), es una pura y simple agresión de los derechos individuales. Y es una agresión porque se pretende, efectivamente, desde esferas políticas imponer un idioma, de un modo u otro, a toda la población estudiantil.

Y por cierto: si usted no ve una agresión en que a alguien que no tiene ni interés ni necesidad objetiva de conocer o usar el gallego le obliguen no solo a dar gallego sino a cursar asignaturas de ciencias en gallego... allá usted: eso sí, no tenga la cara de exigir que para que algunos podamos hablar de agresión debamos mostrar fotos de alumnos flagelados o cosa semejante porque la naturaleza de la agresión de que hablo está muy clara y a nadie se le escapa. En este orden de cosas, sí, yo fui coaccionado para emplear el gallego: una lengua que me es por completo extraña en cuanto a su necesidad.

Por otro lado si la cultura y la lengua son un patrimonio por el que es válido agredir (estaríamos ante una "expcepción ética") no veo qué argumentos tendrían para oponerse a que el idioma castellano fuese impuesto incluso a aquéllos que decidiesen estudiar en gallego (como de hecho ha ocurrido en un pasado). Al fin y al cabo se defendía una historia y una lengua que, para bien o para mal, siempre ha tenido fuerte presencia en Galicia: parte histórica de la Corona de Castilla y al fin de España. Es el riesgo de poner excepciones interesadas a la ética porque nos encontramos ante una puerta que puede abrirse en ambas direcciones. Y si definitivamente es partidario de esa suerte de "todo vale" pues bien estamos porque a todo derecho ilícito de agresión se opone un derecho natural de resistencia. Y las encuestas... siento decirlo, no se decantan por el gallego ni mucho menos. Aunque tal vez por eso la inmersión: ¿no?

En definitiva: que cada cual se comunique como quiera. Eso sí: allá él si lo hace de tal modo en que no le entienden por el mundo adelante porque desgraciadamente no hay ni puede haber, como se concluiría de sus argumentos, un derecho del gallegoparlante a ser entendido por un paraguayo o un ucraniano. Como se suele decir: quien quiera entender, que entienda.

Salud y libre comercio

Anónimo dijo...

Moi ben, xa imos avanzando. Moito liberalismo, moito non importar que idioma se fale, pero o que lle preocupa é, equivocadamente, que o castelán se vexa afectado pola uso doutras linguas tan españolas. Pois para iso non é preciso tanta literatura.

Anónimo dijo...

Isidoro: Atende un pouco a este tema da lingua que che vexo repetindo tópicos. Acusar ao nacionalismo dos supostos excesos lingüísticos en Galicia supón entender que PP e PSOE son grupos nacionalistas radicais, poid aprobaron, por unanimidad, a actual lexislación.
Preciosa esa reivindicación lo ensino privado. Todos sabemos que foi e é un foco de liberdade. Alí, nos colexios de cregos, nas academias de pisos infectos, nos colexios do Opus, etc. residiu o liberalismo, o respecto á diversidade ideolóxica, sexual, política, etc fronte ao ensino público embrutecedor.
!jo!, ¡que tipo máis carca!

Iracundo dijo...

He de reconocer que me gusta ver saltar la liebre. Es gracioso comprobar cómo se acusa de ser tópico a uno utilizando tópicos: como sugerir que soy partidario de una educación basada en lo religioso o lo derechista... Cree el que quiere imponer lo suyo que todo interlocutor que se le opone es una suerte de aspirante, como él, a la dictadura pero en sentido inverso. Gran error, lo siento.
¡Ah! ¿Y carca? ¿Carca? Para carca, si nos ponemos malvados, el nacionalismo;: que es una fuerza nada moderna y que tiende a reducir al ser humano a "cabeza de ganado patriótica". Pero vamos, cada uno que "date" sus orígenes y que alce el olfato sobre ellos. Para su desgracia yo no tengo problema con los míos.

Resulta especialmente risible que se sugiera que yo propongo la imposición del castellano. No hay ni una sola línea en la que yo exprese tal convicción o deseo. Y no menos risible resulta el que se diga que tengo miedo de que el gallego o cualquier otra lengua venga a sustituír al castellano: no, no, no se equivoquen. De hecho el gallego no presenta ningún problema en tal sentido dado que incluso con la Administración imponiéndolo en los niños, sean o no de gallego por lengua materna, las encuestas no mienten y cadavez más gallegos muestran desinterés por la lengua gallega a la hora de utilizarla como medio de comunicación. Por esto es necesario montar una realidad paralela desde la que señalar a los castellanohablantes como "carcas", fascistas o sencillamente "personas dormidas o inconscientes" (como sugieren los anuncios de la Mesa de Normalización sin el menor rubor). Y como todo esto es perfectamente cierto prefieren responder a los argumentos con descalificaciones y comentarios del tipo "ya sé de dónde vienes". Supongo que tal forma de ser resultará autoembriagadora pero desde cualquier punto de vista intelectual resulta francamente decepcionante.

No es complicado: la lengua es un instrumento comunicativo al que ninguna persona en su sano juicio dotaría de derechos superiores a los individuales; esto es: la libertad de elegir de las personas. Ante esta realidad no hay nada que añadir salvo el grito, la amenaza, las bombas o las descalificaciones. Todas ellas material más que suficientes "argumentos" para quien es un iluminado.

Que el PP y el PSOE estén de acuerdo en imponer el gallego a quienes no son gallegoparlantes no es sino una muestra de las deficiencias regionalizantes del actual sistema territorial español: el cual con el tiempo obrará el milagro de que los políticos de la ciudad de Albacete en unos cuantos años comiencen a decir que Albacete es una realidad nacional diferenciada. Cosas de los dineros...

Salud y libre comercio

Anónimo dijo...

Sr. Isidoro:
Non é preciso terxiversar a opinión doutro para ter razón. Eu non suxerin que vostede dicía, como me atribúe, “(…) que yo propongo la imposición del castellano”. Non. Eu afirmei que o que lle preocupa é que o castelán se vexa afectado pola uso doutras linguas tan españolas. E iso dedúcese de afirmacións súas como: “ (…) no puedo menos que condenar toda actividad educativa que conduzca a eliminar el castellano o desee hacerlo (otra cosa es que lo consiga).” E agora confirma esa posición relaméndose co dato do decreciente uso do galego. Como se a vostede lle importara que a utilización fose maioritaria ou minoritaria.
E sí, toda a súa argumentación remata na rancia defensa do castelán , ignorando o dereito dos galegofalantes, do que non fala, nen lle importa un pito.
Vostede fica na superficialidade. Impoñer, coaccionar, etc. relacionado co uso do galego. Calquera que non subera cal é a realidade ficaría abraiado. Seguro que esa preocupación xurde do acoso ao que debe estar vostede sometido no seu ámbito de traballo, onde as coaccións para o uso do galego deben ser insoportables, ou mellor dito, só soportables por herois como vostede. A realidade é que non hai esa coacción. A incorporación do galego, por exemplo, no sistema educativo está moi limitada a determinadas materias e calquera pode expresarse en castelán sen problemas. Claro, se chama imposición a que todo rapaz galego deba coñecer algo a lingua que fala a metade da poboación, pois terxiversa a realidade.
Xa entendemos que ademáis dos nacionalistas radicais, tamén atacan a sacrosanta liberdade lingÚístca o PP e o PSOE. Realmente é unha conspiración insoportable.
E non se saia polas ramas. Por exemplo, defenda argumentando a bondade práctica do ensino privado en canto aos postulados liberais que defende. Expliquenos o oasis de liberalismo que os rapaces e rapazas atopan nesas transparentes aulas, libres das coaccións lingüísticas e do ideario político colectivista del Gobierno y doctrinas insanas contrarias a la moral de toda la vida.

Iracundo dijo...

"Vostede fica na superficialidade. Impoñer, coaccionar, etc. relacionado co uso do galego. Calquera que non subera cal é a realidade ficaría abraiado."

Sí: todos los que no comulgamos con la idea de que el gallego tenga "derechos" superiores a los de los individuos y que nos horroricemos de que se intente imponer una lengua a quienes no tienen ninguna necesidad/deseo de utilizarla lo hacemos porque "no vemos la realidad". ¡Claro! De eso va toda la propaganda de la Mesa de Normalización Lingüística (que en sus ínfulas y exabruptos, por cierto, parecen el Comité de Salud Pública de Robespierre), de eso va: que todos los que no nos maravillemos con la imposición de un determinado programa adoctrinatorio o despótico o que incluso nos atrevamos a criticarlo como lo que es resulta que somos unos "alucinados"; tal vez si cabe una suerte de enfermos o "carcas" peligrosos que nos erigimos en motivo vivo de que a los niños se les adoctrine en las escuelas. El otro motivo para la adoctrinación o "inmersión", como ya he dicho, no es otro que el hecho de que sin la intervención del poder político (¡y aún con esa intervención!) el gallego sería (es) rechazado como vehículo de expresión o comunicación por un creciente número de jóvenes, de personas: entre otras cosas porque en la sociedad de la información el gallego parte con muy pocas posibilidades: por muchas campañas de concienciación o "inmersión" que se emprendan. Y es por esto que la labor de agresión, de imposición, a cuento de la lengua que hablan o dejan de hablar los ciudadanos gallegos no tiene ningún futuro a no ser que se establezcan barreras físicas y legales que impidan a esos gallegos el intercambiar comunicación y existencia con otras gentes y otros lugares. No en vano ese imperativo de incomunicación o "autarquía" es inherente a todo proyecto nacionalista, a todo ánimo de imposición.

Y por supuesto me reafirmo en que la escuela privada debiera ser el patrón principal de enseñanza y que los padres debieran poder escoger en qué lengua o lugar quieren estudiar sus hijos. Pero como soy consciente de que el sistema público siempre subsistirá en un grado u otro creo que lo correcto sería establecer un censo por distritos educativos de cara a fijar el idioma que se empleará en las aulas de un determinado colegio; sistema que habría de operar, sin duda, con una progresiva adopción de la propuesta de cheque escolar de Milton Friedman, lo cual cortaría en gran medida el despilfarro que entraña la educación pública. En tal orden de cosas no sería posible ningún plan vertical de imposición lingüistica, esto es: de "normalización", y es por eso que ustedes lo rechazan. Rechazan la libertad por ser un obstáculo demasiado grande para establecer desaguisados y atropellos contra los derechos individuales. POR ello ustedes sólo quieren "libertad" (cuando la invocan) para acabar con ella.

Salud y libre comercio

PS: y en cuanto a sus comentarios relativizadores de lo que supone la imposición de la lengua a quien no la quiere o rechaza sólo recordarle lo dicho por Bertold Brech:

Primero fueron a por los anarquistas,
pero como yo no era anarquista, no me preocupaba;
luego fueron a por los comunistas,
pero como yo no era comunista, no me preocupé;
más tarde fueron a por los socialistas,
pero, como tampoco era socialista, no me preocupé…
después vinieron a por mí, pero ya era demasiado tarde.

La gravedad de una acción no se mide por sus consecuencias, necesariamente, sino por lo que entraña.

Anónimo dijo...

Sr. Isidoro:
Deixe de falar con pretesións de ex-catedra. Sexa coherente. Non me defenda o ensino privado en xeral. faga o favor de explicarnos como se conxuga o seu liberalismo ideolóxico co ideario monolitico dos colexios privados. Díganos como neses establecementos os alumnos poden evitar o adoutrinamento social e relixioso.
E agradecerlle o papel que destina ao ensino público, como unha especie de reserva india para marxinados. Xa vemos ao que leva o seu liberalismo, a potenciar as posibilidades dos que teñen e deixar en segundo plano aos que carecen de recursos.
Por outra banda, sigo preguntandolle, ¿que pasa cos dereitos dos galegofalantes?, ¿que ocurre con eses dereitos individuais?, ¿como se concreta nun aula o dereito dun alumno ao uso e ensino na língua galega?; xa sei o que ofrece, outra reserva para estes indios. así non se constrúe unha sociedade con valores compartidos.
E xa vexo o uso que fai do "mercado social", como fai fincapé en maiorias sociais para xustificar a marxinalidade. Espero que sexa coherente e aplique ese criterio ao resto dos temas.

Iracundo dijo...

Xurxo:

1- La vinculación de todo colegio privado con una ideología monolítica o señalable es sencillamente ridícula. No lo es menos que identifique, asimismo, todo colegio privado con el mundo religioso. Uno duda de si calificar su comentario de ignorante o de imbécil. Prefiero el "ideario monolítico" de cada uno de los diferentes colegios, en tanto no se incite en ellos a la violencia o el delito, al ideario monolítico de la Xunta y sus ocupantes.

2- ¿La escuela pública debe ser para los marginados? Pues evidentemente debe ser residual en tanto cada vez más personas son de clase media y pueden permitirse enviar a sus hijos a escuelas privadas. Asimismo la baja calidad de la enseñanza en las escuelas públicas, impulsada por el "buenismo" de la legislación estatal acerca de la educación y la disciplina, no es sino un acicate para el aumento de la escuela privada. La escuela pública debe ser, en todo caso, un "colchón" para quienes no tienen recursos para que sus hijos puedan ascender socialmente mediante la educación. No se trata de propiciar las posibilidades de los más ricos sino las de todo el mundo: libertad para elegir. El único que quiere marginar aquí es usted.

3- Respecto a los "derechos" de los gallegohablantes: creo que esos derechos se reducen a poder ser educados en su lengua materna en la medida en que se constituyan en mayoría en el distrito de la escuela en la que cursen estudios. Más allá de esto no puede haber derechos en tanto tal y como usted los concibe, me temo, se trata de un derecho sobre la voluntad ajena. Es decir: el gallegohablante o el castellanohablante, bajo esa teoría, tendría derecho a ser entendido por un finés o un japonés y eso carece por completo de sentido. Así, si el derecho del gallegohablante es la obligación de conocer el gallego de aquellos que no desean conocer o utilizar el gallego (imposición del gallego), cuando no es presupuesto necesario para la convivencia, es algo inaceptable. No hay ningún derecho individual a ser entendido: es un fraude. Hay derecho, en todo caso, a no ser discriminado políticamente por la lengua (el que a alguien le parezcas un gañán o un cretino por hablar gallego, cosa que no comparto, es algo enteramente al albur del criterio de cada cual); ni más ni menos. Frozar ese concepto de discriminación para pasar a consagrar la dscriminación de otros es algo que por ser típico de los nacionalismos no deja de ser lamentable.

4- Las mayorías sociales no son "justificación" de la marginalidad sino que establecen la marginalidad. Marginal es aquello que no es mayoritario ni es previsible que lo sea, sencillamente. Y el gallego, en el marco de la sociedad de la información, es ciertamente marginal.

Salud y libre comercio

Anónimo dijo...

Sr. Isidoro:
Eu non calificarei o seu comentario de “ignorante o de imbécil”. Non, non o farei, aínda que poida merecelo. Iso sí, debo confésarlle que me soprende como o simple feito de mostrar desacordo con vostede provoque que saía á luz un “chico” maleducado. Evidentemente, practica un liberalismo doutrinario, non un xeito liberal de relacionarse cos demáis; iso é máis difícil.
Pasemos aos contidos. Rexeita vostede que se identifique o ensino privado con ideoloxía monolítica e co ensino relixioso. Non sei se sabe que os colexios privados posúen un “ideario” específico. Probablemente existan casos de idearios pluralistas, pero lle podo asegurar que en xeral recollen unha visión moi restrictiva da diversidade ideolóxica existinte. En canto aos colexios relixiosos, sí, forman unha parte substancial do conxunto do ensino privado e en eles as restriccións ideolóxicas son moito máis marcadas. Porén, de todas formas, non fuxa do debate. Insisto na pregunta á que vostede non resposta: ¿ como se conxuga o seu liberalismo ideolóxico co ideario e práctica dos colexios privados?, ¿como neses establecementos os alumnos poden evitar o adoutrinamento social e relixioso?
Afirma que prefire el "ideario monolítico" de cada uno de los diferentes colegios (…) al ideario monolítico de la Xunta y sus ocupantes”. Vexo que no caso da escola pública sí que admite ese monolitismo. Pois é curioso. Como vostede debería saber, cando un licenciado desexa acceder a un posto no ensino público debe someterse a unha oposición pública para demostrar a súa competencia profesional (procedemento do que están exentos os profesores dos privados). As persoas máis preparadas adoitan presentarse porque, entre outras cousas, se aproban disfrutaran de mellores condicións laborais. Pero ao que imos, calquer opositor pode aprobar á marxe de cales sexan as súas posicións ideolóxicas, pois os tribunais son plurais e só miden a capacidade técnica do aspirante. Ubicado xa no seu centro de traballo, en base a un proceso público, o novo profesor se incorpora a un departamento no que non ningunha relación persoal cos compañeiros (non coma acontece na universidade, onde todo profesor, competente ou non, é coptado, ou sexa elexido polos ocupantes previos, o que leva a compadreos ideolóxicos). No desempeño do seu traballo goza dunha moi ampla liberdade ideolóxica e en ningún momento ten problemas por coincidir coas ideas do gobernante de turno, sexa PP, PSOE, BNG ou IU. Panorama moi distinto temos no privado, onde o que accede é seleccionado polo que o contrata, que esixe compromiso co ideario do centro (que en grande medida, caso dos relixiosos, van adoutrinar ao alumnado, directa ou indirectamente). Se vostede quere manter iso de que a escola pública é monolítica pode, pero eses son os feitos.



Decepcioname que ese liberalismo doutrinario que tan elevadas pretensións parece perseguir se traduzca en clasismo do máis rancio: o ensino público para os pobres. Trátase, ¡atención!, da teoría do colchón (Isidoro dixit): “La escuela pública debe ser, en todo caso, un "colchón" para quienes no tienen recursos para que sus hijos puedan ascender socialmente mediante la educación”. E xustifica a elección do privado por “la baja calidad de la enseñanza en las escuelas públicas”. Ben, aquí podemos reproducir unha frase de John F. Kennedy: "The great enemy of the truth is very often not the lie —deliberate, contrived and dishonest— but the myth —persistent, persuasive and unrealistic—"
Sí, efectivamente, fai vostede referencia a un mito. Como xa lle comentei que non ía dicir, como vostede, o de ignorante ou imbécil, direi que afirmar a baixa calidade da escola pública fronte a privada é, como mínimo, un problema de información. ¿Qué parámetros manexa vostede para establecer esa medición? Podemos ollar, por exemplo, os resultados da Selectividade ao longo de tramos temporais (a pesar de que os centros privados “inflan” as notas previas, polo que sempre teñen un baixón chamativo nas probas que son iguais para todos), ou recurrir aos premios extraordinarios de bacharelato. Ou, mire, faga a proba, fíxese nos seus compañeiros de clase e observe a procedencia dos máis brillantes, dos que obteñen os mellores resultados; pode que se leve a sorpresa de que coinciden en unha porcentaxe elevada co alumnado procedente dese ensino público que vostede desprecia pola baixa calidade e “monolitismo”.
E teña en conta que todas esas comparacións obxectivas que lle propoño a fai despois de 16 anos de goberno da dereita, que, dacordo cos criterios que vostede defende, desatendeu o ensino público, limitando recursos para facelo residual. E, ademáis, os dous conxuntos son moi diferentes. En primer lugar, Esa comparación pode facela a pesar de que o alumnado que acude á pública non sufre ningún tipo de selección económica, cultural, relixiosa ou social. Nos centros públicos están o 90% dos inmigrantes, a xente con necesidades especiais, a xente de núcleos alonxados de poboación, os marxinados e os revoltosos que nun centro privado non queren ver nen en pintura. Pois ben, a pesar da dificultade engadida que supón ese feito, a pesar desa suposta indisciplina que a vostede preocupa, o ensino público compite ventaxosamente co ensino privado. Sintoo. En realidade, o ensino privado vive do desexo de ascenso social do persoal (a imaxe), duns servizos que un público ben atendido pode ofrecer e, claro, da oferta dunha campá ideolóxica onde o alumnos sexan adoutrinados e/ou se vexan libres de “ideas perversas”. Esa é a realidade.
Ensino público para marxinados sociais e ghetos para galegofalantes, ¡moi ben! Señor, esta comunidade ten dous idiomas e en base a un liberalismo individualista non podemos montar reservas que impiden a construcción dunha sociedade que debe compartir elementos básicos de convivencia. Se non hai resistencia previa de tipo ideolóxico non sei porque unha persoa pode vivir como coacción que o conxunto dos estudantes coñeza o galego e o practique nun 20 0u 30 % das materias.Por que non se ve a utilidade social dese esforzo, como se visualiza a utilidade cultural de aprender latín ou filosofía? Ofrecer como alternativa o “mercado sociolóxico”, a elección dos cidadáns, entre dúas linguas con tan diferentes recursos é condenar á uniformidade.
Sempre me emociouno a arrogancia con que os contrarios ao desenvolvemento do galego falan do seu carácter residual neste tempos da globalización, mesmo da informática. Non se dan conta que sí ese fora o criterio, o propio castelán é un idioma rexional. Unha lingua sen presencia en moitos ámbitos técnicos e con moi limitado impacto internacional. Dicía Castelao aquilo dos imperialistas fracasados.

Iracundo dijo...

Evidentemente sí respondo a la pregunta de cómo concilio mi liberalismo con el apoyo de la escuela privada. De hecho resultaría ser dudosamente liberal si estuviese en contra de la escuela privada en tanto la mera existencia de la misma consagra la LIBERTAD de elegir de los padres y se establece en mejor alternativa a una educación pública costosísima pagada vía impuestos. El ideario de cada uno de los centros privados es muy libre de ser como guste: desde que primen lo religioso a que primen lo agnóstico, o las letras en lugar de las ciencias... El único límite sería el que en dichos centros no se incitase al delito o al odio. En un sistema con escuelas privadas predominantes el control por parte del Estado de las mentes y corazones de los individuos se hace más complicado. Por eso a usted no le gusta ya que bien es sabido que ningún programa totalitario o despótico es posible sin que exista una estructura social adecuada para tomar el control. La pluralidad se asegura mucho más mediante las escuelas privadas puesto que cada una podrá tener el ideario que guste mientras que un modelo estrictamente estatal, aún cuando proclame su talante diversificador, será irremediablemente monolítico. El adoctrinamiento religioso o político que en un momento dado reciban los niños durante su educación es lícito en tanto deseen los padres que lo reciban y no se incumpla el requisito que ya cité: que tal adoctrinamiento no conduzca al odio o convalide o haga apología del delito. ¿O es que acaso los padres no tienen derecho a educar a sus hijos como gusten? ¿Son los jóvenes del Estado, acaso? NO.

El que un profesor del sector público de la Universidad sea inamovible no es algo ni remotamente calificable como bueno. No podemos calificarlo así si estamos hablando de la calidad de la enseñanza. La inamovilidad del profesor de la escuela pública tiene la finalidad de evitar que el poder político instrumentalice con fines políticos el mundo educativo: nada más. Pero si hablamos de la excelencia de la universidad, de la enseñanza, baste decir que las universidades más prestigiosas y con los mejores docentes son privadas. Para atraer alumnos estas universidades (también es igual en caso de lso colegios e institutos) buscan mantener la excelencia de sus servicios y si en realida se dedican simplemente a adoctrinar dudo mucho que alcancen éxito empresarial. A tal extremo llega el socialismo en su corrupción de los conceptos y de la realidad misma que aquí le tenemos a usted sorprendiédose de que sea el dueño de un negocio (colegio) el que elija libremente a su empleado (profesor). ¡Qué descarado, qué criminal: dirá! Pues eso, Xurxo, eso se llama LIBERTAD. Luego que cada cual juzgue si una escuela es buena o mala enviando a sus hijos o no. Mas desde luego si para usted el que el poder político (ya sabe: esa gente tan simpática que controla la policía, nombra al Fiscal general, ordena al ejército y, en España por desgracia, hace leyes) establezca una doctrina educacional monolítica y el que un colegio privado estime cuál es su ideario es algo de igual entidad... vive en otro planeta.

La educación pública es inferior a la privada en potencia entre otras cosas porque los profesores no son inamovibles. Eso elimina los incentivos a sumirse en la apatía que entraña toda realidad funcionarial. Eso por un lado. Y por otro lado es algo muy llamativo que en la escuela pública, gracias a la presente legislación, hasta al menos los 16 años encontramos en las clases poco menos que núcleos mafiosos de actividad criminal. Los profesores temen entrar en clase, son agredidos, etc, etc. Por supuesto esas cosas deben de existir en la mentalidad mitificadora del que escribe. Pero resulta que conozco casos de gente que ha huído, literalmente, de la escuela pública y se ha refugiado en la privada ante el salvajismo del instituto al que le había tocado ir. Yo mismo, además, cursé mis estudios de primaria en un colegio privado y luego pasé a un instituto público. Estuve tres años sin necesidad de estudiar absolutamente nada. Dicho eso, dicho todo. Por otro lado el dato que cita de la selectividad no lo encuentro excesivamente relevante en la medida en que el sector privado está infradesarrollado en la actualidad y la legislación sobre educación restringe la capacidad de los centro privados de generar sus propios programas de asignaturas. ¡Ah! Y desde luego la prueba de Selectividad no mide el grado de formación; lo digo por si se le había ocurrido pensar tal cosa.

Me llama la atención poderosamente el hecho de que usted estima imposible que un centro privado curse estudios en gallego. Y me llama la atención, digo, porque era usted quien se quejó antes de que yo redujese al gallego a la marginalidad; es usted quien lo convalida con tal suposición: el gallego no puede competir y por tanto hay que hacer trampas. Esa es la tesis.

Resuleta en extremo lamentable su desconocimiento del liberalismo. Lamentable. El liberalismo no se opone a la creación de gueto alguno por mor de una educación pública desprestigiada porque, entérese, ni siquiera contempla como buena a la escuela pública. La aceptación de la escuela pública como recurso de los que menos dinero o posibilidades tienen es un programa de mínimos en la línea de la búsqueda de un Estado mínimo: ideal del liberalismo. Es ese "colchón" el que evita que existan personas que no puedan acceder a su formación por el hecho de que sus padres carezcan de recursos. Pero resulta que en la sociedad que viene con la globalización (la conversión del mundo "a la clase media") la escuela pública bien podrá convertirse en un fenómeno residual tan innecesario como lo es para España en la actualidad un programa estatal de racionamiento de pan o de galletas. La educación es un bien susceptible de valoración como otro cualquiera. Si viviésemos en un país recien destruido completamente por la guerra sería una locura que no hubiese racionamientos, pero al cabo de un tiempo devendrían inútiles: así sucederá algún día con la educación. El modelo de transición ya está hecho: el cheque escolar de Friedman.

Que la uniformidad de lengua es una condena es algo en lo que le contradirían los inventores del esperanto. Dicha uniformidad cultural creciente es una condena para los nacionalistas y los que viven del odio o las exclusiones a las que conduce la incomunicación. Si la uniformidad se produce como fenómeno social eso se llama progreso: simplemente. ¡Ah! Y no me compare la enseñanza del gallego con la enseñanza de la filosofía: la primero es muchas veces una coartada para no pensar y la segunda es APRENDER a pensar. El latín no pinta mucho en los programas académicos pero los padres podrían querer que sus hijos supiesen latín o gallego en un sistema privado, como si les apetece que sus retoños dominen el alemán o toquen el piano. Hay que eliminar la perversión de que la decisión sobre lo que se ha de aprender sea tomada por el poder político: tales cosas no pueden ser objeto de decisión política sino, más bien, de decisión de las familias.

El gallego es un idioma, para bien o para mal, que está condenado a desaparecer o ser marginal. En el mundo actual el castellano parece tener mejor posición de cara a un futuro y es previsible que controlarlo no sea algo precisamente incomunicador (cada año hay más millones que lo hablan). El inglés es indiscutiblemente la lengua franca del planeta, claro, y tendremos que de un modo u otro conocerlo. Mas desde un punto de vista estrictamente analítico el castellano es todavía una vía de comunicación no marginal, ni mucho menos. Por eso sería una pena que los catalanes y vascos fuesen educados en el desconocimiento de semejante lengua. Eso sí: sería una pena si sus padres fuesen los que decidiesen tal "incomunicación", cuando lo deciden poderes políticos eso se llama atrocidad.

Por cierto: Castelao no es muy útil como fuente antiimperialista puesto que él mismo mostró su admiración por uno de los imperios más malvados jamás creados: la URSS.

Salud y libre comercio

Anónimo dijo...

P.S.:
E o do poema de Brecht moi bo. Primeiro pensei en comentar a súa utilización oportunista dun texto dun autor con ideoloxía antagónica á súa. Despois intuin que poderíamos estra fronte a un rasgo de flexibilidade valioso. Despois de ler o seu texto retomo a primeira posición e arelo equivocarme.

Anónimo dijo...

Sr. Isidoro:
Vexo que limita a súa concepción liberal á máxima de elección de centros. É lóxico, resulta imposible defender que no seo do ensino privado o alumnado é educado en un ambiente de liberdade ideolóxica. A súa referencia á posibilidade de elección de centros de todo o espectro ideolóxico é pura retórica. Na práctica só son os sectores sociais próximos ou identificados cos idearios conservadores os que optan por ese tipo de ensino e só eles teñen recursos para montar os centros.
Por outra banda, resulta encomiable a súa defensa do dereito dos pais a elexir a ideoloxía dos seus fillos, o centro que actúe de campá ideolóxica. Aí o seu liberalismo fai augas. Non quere correr riscos no "mercado educativo".
Fálanos da súa experiencia nun Instituto por tres anos e a reduce a dicir que non estudou nada, ¿non cree que é unha ofensa para os seus compañeiros que traballaron arreo dentro dos seus institutos afirmar esa boutade chea de soberbia? Quizás estemos díante dun ser excepcional, dun fenómeno intelectual, porque senón ese tipo de afirmacións son fantasmadas irrelevantes.
Jo, iso de que nos institutos radican mafias das máis perigosas e a fuxida de amigos seus non sei como tomalo. É evidente que a eses centros acuden algúns alumnos problemáticos que o "mercado" expulsa dos centros privados. Todos sabemos como os papás rexeitan que nun colexio privado - ás veces relixioso -entre un gitano, emigrante, etc. , por ese motivo os centros públicos cumpren unha dobre función, a educativa convencional e a social de integración que se negan a abordar os privados (a pesar de disfrutar de cartos de todos).
Eu pediríalle unha cousa. Todos sabemos que nun debate hai algo de teatral e de esaxeración de posturas, de blanco e negro, pero pídolle que nalgunha ocasión de mostras, se é o caso, de aceptar algunha idea allea ou dubidar. Pode pensar que ao facelo daría mostas de febleza, pero é xustamente ao revés. Digoo porque a súa argumentación a favor da superioridade da calidade do ensino privado é moi pobre e limitada. Insisto, mire arredor; sí, mire para arriba, para eses e compare. Explíquelles a súa superioridade ( e sen estudar no Instituto). Ou dígame como medimos e comparamos, non se agache despois de tirar a pedra.
Un centro privado convencional non promociona o galego porque xustamente a clientela adoita estar próxima, como lle dixen, aos sectores conservadores refractarios ou buscar un lugar de ascenso social e o galego hoxe por hoxe non ten ese plus. Sí o ten o catalán, por iso o ensino privado catalán se comporta distinto.
E cando me refiro á contratación no ensino rpivado non cuestiono o dereito do patrón, falo de que fai unha escolla ideolóxica, insisto no monolitismo.
Usted presenta como futuro o ensino privado. Non parece ser esa a realidade. A escola pública aporta en Europa as mellores doses de calidade e ten un importante futuro se os gobernos lle deixan competir, non como fixo o PP en 16 anos. Un ensino público de calidade e con servizos, plural, ten moito que dicir.
Porén tampouco é quen de explicarme como se concreta o monolitismo ideolóxico na escola pública. Sae con dos funcionarios (supoño que estará a favor dos policias e exércitos de contrata), pero non da razóns fronte aos datos que aporto.
"Hay que eliminar la perversión de que la decisión sobre lo que se ha de aprender sea tomada por el poder político: tales cosas no pueden ser objeto de decisión política sino, más bien, de decisión de las familias". ¿Tamén as familias deben decidir de que hai que operar ao fillo?; ¿poden discutir os plans de estudo?; ¿deberían escoller ao policia de barrio?; ¿e a música que oen os fillos?, ¿ata que anos?
Sinto que siga asociando saber galego con limitar as posibilidades de comunicación da persoa. Pódelle asegurar que teño tantas ou máis posibilidades eu,e outros coma min, que vostede.
Por outra banda, Castelao aguanta ben descalificacións descontextualizadas como a súa.
En fin, xa fumos aclarando algo. Á marxe de retóricas, as sáus posicións levan ás tradicionais dos conservadores: fillos con absoluta dependencia das directrices familiares, desconfianza do pluralismo, defensa dun ensino público para marxinados, os que non podan que se aguanten e o galego para os das aldeas (grazas, por certo pola súa comprensión ao non chamar gañáns aos que falan galego). Todo moi "moderno", todo moi vello.

Anónimo dijo...

Yo no creo que la sociedad moderna se pueda construir desde los intereses particulares e insolidarios de personas y grupos. Hay una legítimo y deseable presencia de los deseos de cada uno, pero en la sociedad debemos concurrir sin esos temores y buscando el contraste no dogmático entre distintas posiciones. Por otra parte, dudo mucho que el simple mecanismo de los mercados origine una sociedad en la que se desarrolle armonicamente las potencialidades humanas. Vamos, no creo que el mercado permita atender a todas las necesidades ni que seleccione a lo mejor y a los mejores. Pero entiendo que la competencia libre es un mecanismo útil.

Julián dijo...

Permítome facer unha corrección a Isidoro Lamas Insua a unha confusión que é máis común do que debería. Cando di citar a Bertolt Brecht, en realidade, está citando a Martin Niemoeller:

«Cuando los nazis vinieron a buscar a los comunistas,
guardé silencio,
porque yo no era comunista,
Cuando encarcelaron a los socialdemócratas,
guardé silencio,
porque yo no era socialdemócrata,
Cuando vinieron a buscar a los sindicalistas,
no protesté,
porque yo no era sindicalista,
Cuando vinieron a buscar a los judíos,
no protesté,
porque yo no era judío,
Cuando vinieron a buscarme,
no había nadie más que pudiera protestar.»

Un saúdo.

Miguel dijo...
Este comentario ha sido eliminado por el autor.
Miguel dijo...

Xurxo, tu visión del Estado como ente benevolente que trata, a través de su bondad, de dotar a sus ciudadanos de una formación educativa de la más alta calidad, ajena a toda ideología y a través del erario público no es nada más que una ilusión.
El Estado únicamente tiene la obligación, y así está reconocido en nuestra Constitución, artículo 27, de reconocer el derecho que todo ciudadano tiene a recibir una educación. Esta educación pública es la mínima que el Estado se ve obligado a facilitar. Pues bien, la educación pública es, por tanto, la que todo ciudadano que no quiera o no pueda permitirse una educación privada recibe. De aquí la idea de que se trate de una educación subsidiaria para lograr preservar el derecho a la educación que tenemos los ciudadanos.

La formación que se recibe en la educación pública tiene como base todo aquello que crea oportuno el Estado, más concretamente el ejecutivo, lo cual, desde luego y obviamente, es una imposición del mismo ya que, el ideario que hay en la educación pública no es ni más ni menos que el ideario que decida imponer cualquier Gobierno.

Me llama la atención, por tanto, que se trate de despreciar a la enseñanza privada al poner de manifiesto que en ella se da la existencia de idearios. Pero, la realidad es que, a diferencia de lo que sucede en la enseñanza pública, en la privada hay MULTITUD de idearios, todos ellos basados en la autonomía de la voluntad de los fundadores de cada centro y bajo el respeto de las normas legales esenciales. Ello y junto a la libertad de cada ciudadano a la hora de escoger una educación para él y para sus hijos deriva en un elenco de posibilidades de elección, fomentando de esta manera una mayor LIBERTAD. Y es que lo que la realidad nos muestra, por tanto, es que la enseñanza pública, necesaria para preservar el derecho a la educación, únicamente ofrece un único ideario, y éste impuesto por el Gobierno.

Por otro lado, mientras que todo centro de enseñanza privado tiene como objetivo ofrecer LOS MEJORES SERVICIOS para lograr así tener clientes, que libremente podrán escoger entre un centro u otro, la enseñanza pública no está sometida a ningún tipo de control que dirija su actuar hacia una mejora educativa. Ello se debe a que el Gobierno, como cúspide de la pirámide jerárquica de nuestro país, decidirá a su libre alvedrío los valores, principios y, en general, enseñanzas, que quiera ofrecer en su educación pública, imponiéndolos a todo aquél que se vea obligado a recurrir a este tipo de enseñanza. Otro tipo de personas serán las cuales decidan someterse a esta enseñanza conociendo la realidad subyacente, y desde luego, otro tipo de personas serán las que no quieran aceptar esta realidad, las cuales más bien serán ilusos ignorantes.

Por todo ello, frente a la burocrática, funcionarial y, con todo ello, gubernamental imposición de un ideario único con el fin de preservar el derecho a la educación que caracteriza a la enseñanza pública, se encuentra la enseñanza privada, con tantos idearios como centros, con el consecuente desarrollo debido al objetivo de mejorar dinámicamente sus servicios y permitiendo así que realmente exista la LIBERTAD a la hora de decidir la educación que alguien quiere para sí y para sus hijos.

Miguel dijo...

Se me olvidaba desmentir un par de aspectos a los que se hace referencia supongo que por ignorancia aunque creo que ésta viene acompañada de prejuicios.
En los centros privados, desde luego los que hay en Galicia, se habla gallego, nunca he visto ningún desprecio al idioma, al revés, justamente se fomenta su estudio al entender la misma como lengua propia de la comunidad gallega.
También, quiero reafirmar el hecho de que las mejores univesidades, ya no a nivel estatal, ni europeo, las mejores universidades a nivel mundial son privadas. Y no estoy exagerando ni emitiendo valoraciones "teatrales", como usted, según su manifestación, pone en práctica, lo cual refleja la fiabilidad y veracidad de todas y cada una de sus afirmaciones.
Podrá usted hablar de conservadores, progresistas, relativistas, evolucionistas...tópicos empleados por aquel que ya no sabe qúe argumentar ni qué decir con algo de objetividad. La realidad es la que es, y los tópicos son lo que son.

Julián dijo...

Neste interesante debate que están mantendo Isidoro, Xurxo e o recentemente incorporado Miguel, trátase a educación máis coma un proceso de adoutrinamento que de escolarización e socialización.

O obxectivo ideal e utópico da educación non é a implantación dunha ideoloxía, senón a preparación do individuo para acadar unha madurez social. Dende este punto de vista, parece lóxico que sexa a propia sociedade a que determine qué valores deben figurar no plan de estudios do seu propio sistema educativo.

Sen embargo, un bo plan de estudios debería ser neutral e enfrentar tódolos puntos de vista (ou, polo menos, os maioritarios) para que sexa ó final o alumno quen decida adherirse a aquelas ideas que lle parezan máis axeitadas (ou crear as súas propias). Isto sí que sería verdadeira liberdade, e non o que mencionan Isidoro e Roberto: para eles deben ser os proxenitores os que deciden qué ideoloxías deben respirar os seus fillos.

Por último, volvendo de novo á realidade, quería desmentir a Miguel ou, polo menos, matizalo. Sí existe un control na ensinanza pública: o control que fan os cidadáns mediante o mecanismo das eleccións. E mira ti que con esta reviravolta volvo ó tema orixinal do artigo de Carlinhos :).

Un saúdo.

Miguel dijo...
Este comentario ha sido eliminado por el autor.
Miguel dijo...

Me gusta tu razonamiento Garthof, ya que en él se palpa una redacción de ideas que reflejan una postura y pensamiento que, aunque no coincida con ella, me merece los respetos por la argumentación que desarrollas.
Hay varias puntos en los que discrepo, y es que en la enseñanza pública no se ponen de manifiesto ni se enfrentan, como bien dices y me gustaría que así fuese, todos los puntos de vista, sino solo aquel que el Gobierno decide promover como su "educación ejemplarizante" e imponerla a todos, sin reconocer la libertad de cada uno para elegir su educación.
Cuando dices: "Dende este punto de vista, parece lóxico que sexa a propia sociedade a que determine qué valores deben figurar no plan de estudios do seu propio sistema educativo." Justamente, para que esos valores se determinen a través de la sociedad y desde la sociedad es preciso que surjan desde ella, y ello se consigue a través de la autonomía de su voluntad, es decir, de la enseñanza privada como plasmación de la libertad de la sociedad a la hora de elegir los valores en los que educarse a sí misma. Y educarse a sí misma no como conjunto único, sino como conjunto plural siendo necesario una enseñanza privada que arrope toda esta pluralidad. De esta manera no habrá ningún tipo de imposición del ejecutivo, que como bien afirmo, no se trata de un ente benevolente.
Por otro lado, me parece inconcebible que se decida a través de las elecciones el sistema educativo. Me remito a lo anterior al poner de manifiesto como la enseñanza privada desarrolla su actividad de manera más eficiente y añado que al afirmar: "Sí existe un control na ensinanza pública: o control que fan os cidadáns mediante o mecanismo das eleccións." Se comete el grave error de poner al Gobierno por encima de todo. Son ellos entonces los que decidirían bajo este supuesto el único sistema de enseñanza pública y su ideario, haciéndo de él el uso que estimasen conveniente. Y es que bajo la afirmación que planteas no sería la sociedad la que decidiese acerca de su sistema de enseñanza, sino que sería el Gobierno el único competente para decidir acerca de la enseñanza del pueblo, y eso conllevaría que el Gobierno estuviese por encima del libre pensamiento, de la libre conciencia de todos los ciudadanos, es más, ya no seríamos ciudadanos, sino meros esclavos, meros instrumentos y eso se podría denominar absolutismo, totalitarismo y, con mayor precisión, DICTADURA.

Anónimo dijo...

Estimado Miguel:
Observando que o evanescente Isidoro voltou para o seu niño bloggeiro, paso a comentar algunhas das cousas que aparecen.
Falas de tópicos. Sí, de ideas xerais alonxadas do contraste coa realidade. Por exemplo, o dos colexios privados como entidades que ofrecen un servizo de calidade. Repito o que lle dixen ao fuxido Isidoro, ¿en que te basas para establecer esa comparación?, ¿cando miras para os teus compañeiros de clase notas esa diferencia de calidade a favro dos centros privados?
Máis concrecións. ¿Como se trasmite a "ideoloxia" do Goberno de turno nas escolas? Ignoras que o profesorado accede á marxe da súa ideoloxía e non ten ningún tipo de dependencia nese terreo. Exactamente o contrario que na privada, onde se lles contrata se non expoñen ideas contrarias ao ideario. E falando de idearios. Na práctica, o 90% son de ideoloxía conservadora, cunha elevada porcentaxe de titularidade relixiosa, o que supón que os mozos e mozas van escoitar o de que o preservativo é malo e que os homosexuais enfermos desviados.
Saúdos

Miguel dijo...

Me reitero en todo lo dicho anteriormente, desde luego todas las preguntas que has hecho han sido ya contestadas a través del razonamiento que he expuesto. Repetirme, según estoy comprobando, sería inútil.
Lo que demuestras Xurxo es que quieres imponer como perfecto el ideario impuesto por el Gobierno en la enseñanza pública, sin aceptar ni querer hacerlo, el que puedan existir otro tipo de idearios y de formas o maneras de pensar, tantas como iniciativas educativas privadas y LIBRES haya. Muy poco sentido de libertad muestran tus palabras.

Anónimo dijo...

Efectivamente Miguel, non ten sentido debatir contigo, non eres capaz de sair da repetición de catro tópicos e afrontar cuestións concretas. Pura banalidade.

Miguel dijo...

Sencillamente, "no hay más ciego que el que no quiere ver". Xurxo, abre los ojos, yo defiendo la libertad, tu, sin embargo, defiendes la esclavitud. Está bien expuesto y redactado todos los principios que sustentan mis declaraciones.
De aquí en adelante, si me aportas algo nuevo podré opinar, sino me parecerá absurdo repetir ideas básicas que ya he reflejado anteriormente.

Anónimo dijo...

tópicos, tópicos, tópicos....bla,bla,bla, la defensa del ignorante Xurxo. Te sugiero que para mejorar tu discurso no los emplees y tampoco los menciones.

Anónimo dijo...

Este Miguel parece un joven limitado y malcriado.

Anónimo dijo...

Yo creo, Xurxo, que las cosas están muy claras. Y algunos de los que escriben en este blog lo han comprobado perfectamente en su paso por la universidad pública. En ella han tenido profes como el de Romano, el amigo de Rajoy, otros como Alberte, cercano al BNG, el impresentable de Verdini, amigo de los socialistas (lo siento por ellos), etc, etc. Y actuando todos libremente, al margen del color político del gobierno de turno. Eso es libertad real y pluralismo de ideas. Al margen de la capacidad porfesional.

Por cierto, opino que el creador del blogg, "Carlinhos", adopta una posición un poco pasiva en su gestión. Una cosa es no meterse en toda polémica y otra limitarse a "plantar" los temas y quedarse mirando.

Miguel dijo...
Este comentario ha sido eliminado por el autor.
Miguel dijo...

En contestación al sugerente anónimo, sugerente, porque sugiere todo y nada bueno acerca de su persona, he de comentarle que joven sí que lo soy, aunque cada día que pasa lo voy siendo menos, pero tengo una gran perspectiva temporal futura por lo que siendo el tiempo uno de los bienes más preciados y mediante el cual grandes cosas se pueden hacer, "limitado"..para nada.
De hecho me parece una contradicción llamar joven y limitado, cuando todo joven tiene toda su vida por delante. ¿No será pues que usted trata de limitarme? Será por odio, será por resignación....ninguno de ellos calificativos favorables hacia su persona, por lo que usted señor "anónimo" no genera en mí nada mas que repulsa e indiferencia y es que "el odio significa dar demasiada importancia".
A mi nunca me han criado, por lo que creo que es imposible que lo hayan hecho mal. Yo lo que he recibido ha sido una buena educación, y sigo recibiendola día a día, tanto humana como profesional la cual me permite comprobar y afirmar su actitud como digna del mayor "niñato intolerante", por lo que en parte le felicito ya que a través de una breve frase ha logrado reflejarse y describirse personalmente.

Me gustaria que hubiese en ocasiones en este blog un poco más de elegancia. Por ello hago un llamamiento a mi buen amigo Carlinhos para que encierre a las fieras salvajes en su jaula y permita que no traten de comernos, para así poder llevar un debate con elegancia y argumentos, todo ello alejado del canibalismo de algunos que más que debatir lo que tratan es de combatir. De hecho este es un blog "privado", así que dependeré del ideario que libremente haya decidido Carlinhos establecer a la hora de su gestión, sin embargo, creo que el respeto y la tolerancia están por encima de cualquier postura.

Un abrazo

Anónimo dijo...

No se puede confundir elegancia con simpleza

Miguel dijo...

No por ser el último en escribir vas a lograr dar alguna razón a tus simples palabras.

Anónimo dijo...

Me gustaría que algunos dejaráis de mantener, con perdón, un duelo de niñatos y abordaráis temas de interés. Xurxo, deja en paz a Miguel. Y tu Miguel para ya de repetirte...

Miguel dijo...

Si me repito es porque así me han solicitado que explique mi postura en varias ocasiones.
Aparte de ello, agradezco que alguien trate de poner orden aquí y que asimismo trate de encauzar este debate.
Gracias Alicia

Miguel dijo...

http://www.viguesesporlalibertad.es/web/?p=45

Anónimo dijo...

http://radikaleslibres.blogspot.com/

Anónimo dijo...

Oi, achei teu blog pelo google tá bem interessante gostei desse post. Quando der dá uma passada pelo meu blog, é sobre camisetas personalizadas, mostra passo a passo como criar uma camiseta personalizada bem maneira. Até mais.

Miguel dijo...

Muy bien rodrigo, aportando tu granito de arena. Pero esto no es un centro de publicidad.

Julián dijo...

eSe Pan estÁ Maduro :D

Un saludo.