Hotel Tivoli: creo que eu o faría mellor…

Veño de ver Hotel Tivoli, a nova película de Antón Reixa. Que decepción, non hai por onde collela. Xa ía un pouco desconfiado, porque na crítica do xornal de hoxe dábanlle tres estrelas a Spiderman 3 (é dicir, “boa”) e só dúas a Hotel Tivoli (isto é, un “interesante” que soa a aprobado cun 4), e que creo que o crítico, Miguel Anxo Fernández, xusto el, algo de cine seica sei que sabe.

E é que moi moi pouco se salva en Hotel Tivoli, nin querendo ser algo optimista e ver alguna cousiña. Dáme mágoa polos 5 euros que paguei, agora teño perda deles, e dáme mágoa porque agardaba máis de Antón Reixa. Gustoume máis a adaptación para o cinema que fixo de O lapis do carpinteiro que, sen ser un peliculón, ten algúns momentos para a emoción. E é que a historia de Manuel Rivas xa é de por si emocionante, e nótase cando algo está ben escrito. E iso é o que lle falta a Hotel Tivoli: un guión decente.

Faime graza, porque lin estes días non sei en que xornal (sería en La Voz, para variar) que a película levou facela tres anos, porque Antón Reixa estivera enleado co traballo de produtor en Filmanova (a súa produtora audiovisual), ademais de pola complexidade do guión, xa que está formado por varias historias nucleadas ao redor dunha historia amorosa, con chisqueiro como nexo entre todas as historias, situadas en diferentes países. Podo comprender que tivera moito choio en Filmanova e que rodar en varios países é máis custoso e hai que dedicar máis horas que rodar en poucos espazos. O que non entendo é o do guión, que seica Reixa quixera ser moi esixente con el, e para iso o fixeron entre tres. Digo que me sorprende porque o guión que presentan na fita resulta plano, cheo de situación forzadas e escaso de naturalidade en case todos os parlamentos dos personaxes, con frases irreais nunha conversa cotiá, como líricas nalgún caso, e con escenas esperpénticas e incríbeis (no senso de pouco críbeis, non de sorprendentes), como a do limpiabotas nun aeroporto que comeza a “recitar” a Shakespeare e di que abandonou “a fornicación pola lectura”. Tal cal. Moi moi estraño.

Sorpréndeme o deserto emocional da película en varios momentos, e ao final acabas pedindo a hora coma nos partidos onde gañas por 1-0. O curioso é que de todas as historias non se salva ningunha, e moi poucos momentos merecen a pena. E tildala de “comedia” é moito dicir, porque hai pouco humor, quitando cando aparece en pantalla Luis Zahera facendo de taxista (mentres solta algunha vez un “te voy decir una cosa”). E teimo no guión, porque arrastra consigo á película, na que non hai grandes interpretacións e só se salva algún fragmento (ben que breve) de música e as paisaxes. O único. Teimo nos problemas enormes de guión, porque os tres guionistas son profesionais na materia. O menos profesional quizais sexa Antón Reixa, pero como produtor ten que ler seguro guións todos os días, e imaxino que sabera distinguir onde hai unha boa historia e onde non. Os outros guionistas son Xosé Morais, un dos ideadores (e habitual colaborador de Antón Reixa) e guionista da comedia de situación que hai un par de anos botaban na Galega, Cuarto sen ascensor (producida por, adiviñade, Antón Reixa con Filmanova); e Carlos Portela, guionista único de O ano da carracha. Non sei a canto ascendeu a participación deste home na elaboración de libreto da película, nin que historias saíron do seu maxín, pero é raro, porque un dos puntos fortes de O ano da carracha (sen ser un peliculón para recordar “por los siglos de los siglos”) é a presenza dun guión áxil, cheo de vivacidade e naturalidade nos diálogos: todo o que lle falta a Hotel Tivoli, onde se nota un guión ás présas e nada orixinal nos diálogos e escasamente orixinal nas situación que se poñen en imaxe.

En resumo, un despilfarro importante de cartos, nunha película que se atreverán a chamar “cine galego” (prácticamente toda a película está en castelán), que confirma a Antón Reixa coma un home polifácetico e con iniciativa. Mais facer moitas cousas (el é guionista, produtor, foi cantante n’Os Resentidos, presentador dalgún programa na galega, poeta no colectivo Rompente, con algo en narrativa e algo en teatro; guionista, traballou na radio…) non implica facelas todas ben, e o certo e que non coñezo moito a súa traxectoria como produtor, mais como director creo que ten pouca idea. E como guionista, atrévome a dicir, sen querer sen soberbio, que até quizais o faría eu mellor, ou calquera que escoite falar un pouco á xente pola rúa. Que me deixen probar e a ver que tal. Probarei. Teredes noticias.