viernes, 25 de mayo de 2007

As eleccións municipais

O certo é que me gustan as eleccións. Non o podo evitar. Máis que nada porque durante as campañas os políticos fan o que fan todo o ano, pero fano directamente, isto é:
- Pedir o voto, sen ter que ir inaugurando primeiras pedras de obras (por exemplo, tramos dun AVE fantasma e silandeiro que seica chegará algún día).
- Gastar os cartos públicos en propaganda a esgalla e de moi pouco contido.
- Prometer cousas, prometer "el oro y el moro" ("el moro" xa non, por se os acusan de promover a inmigración clandestina).


Por todo isto, cando chegan as campañas sinto un aquel especial. É certo que sentía máis antes que agora, e non porque estea desencantado (para estar desencantado primeiro hai que estar “encantado”, e creo que na miña vida nunca percibín semellante estado psicolóxico-emocional por ver á clase política que pouco nos goberna), senón porque cada vez comprendo mellor que canto máis avanza a posibilidade da xente de poder votar en cousas, menos poder ten. Explícome.


Vivimos un curioso paradoxo na sociedade posmoderna postindustrial posdemocrática postergada e pospgábel na que habitamos: cada vez parece que a xente vota máis: elíxese quen sairá hoxe de OT ou de Gran Hermano, quen gañará Son de estrelas ou quen é o mellor español da historia. Nunca tanto se votou como agora, e correlativamente nunca tanto avanzou a tecnocracia como até o de agora, en crecente marea asolagadora dos espazos políticos, en grande parte pola culpa do descrédito que a propaganda e a demagoxia de moitos políticos ten causado. O avance imparábel do mercado de novo . Imos aviados!!


Non viña isto moito a conto, pero tiña ganas de dicilo. Neste caso toca falar das municipais, e a iso vou. Non é complicado saber a quen vou votar eu, vendo o xiro parece que definitivo que o meu pensamento político deu cara a esquerda nacionalista dende hai un par de anos, despois de moitos titubeos e ambigüedades (ambigüedades que aínda manteño, e das comentarei algo outro día). Tocará votar ao BNG, e non porque estea plenamente convencido, con fe absoluta, de que van facer todo o que levan no programa e esas cousas, senón porque, visto o visto, pois pouco hai mellor. Aínda que, presentase quen se presentase polo Bloque, estou certo de que votaría ao Bloque, a pesar de todas as decepcións, grandes ou pequeñas, que un pode ter levado coa súa entrada na Xunta.


Teño que dicir, iso si, que non me disgusta demasiado Quique Tello. Só hai que ver o repaso que lle deu a Losada no debate que televisou a TVG este pasado luns, se non recordo mal. Aínda que iso non semella moi complicado, pois non hai que ser moi espelido para decatarse da pobreza política e intelectual de Losada para o goberno. Non sei sequera se vale para asesor, que seica é algo para o que vale case calquera, e debía ser un posto moi cotizado, pois no goberno fraguista da Xunta case era o que máis había.


Fai falta un cambio na cidade. Os 24 anos de goberno na Coruña do PSOE deixan bastante escuridade e pouca luz. Luz nos centros cívicos, luz nun paseo marítimo precioso, luz nos museos científicos e algunha cousa máis… e pouco máis. Porque se hai unha palabra que defina a forma de gobernar, primeiro con ditador Vázquez e agora co ditado Losada, sería escuridade, moi pouca transparencia, caprichitos e un concepto da estética que verdadeiramente penoso (agora ninguén se responsabiliza da barbaridade que nos plantaron no porto, esa monstruosidade faraónica do Centro de Ocio, feo, inservíbel, e que acabou coas vistas que quedaban dun porto non hai tantos anos precioso para pasear, e que agora semella case Puerto Banús, en lugar dun porto dunha cidade tradicionalmente mariñeira, e até hai ben pouco unha das potencias mundiais en descarga de peixe). O bo é que xa non está Paco Vázquez, polo menos algo e algo, mais o lema de campaña do PSOE asusta un pouco: “faremos máis”. Máis… de que? Creo que se refire a máis tranvía, porque un dos proxectos do amigo Paquito antes de liscar correndo a Roma era ampliar todavía máis o tranvía. Espero que non se refira a máis ascensores, porque o próximo seguro que é un para subir á Torre de Hércules, espetado na fachada do faro polo ben de todos os “curuñeses”. E se alguén quere saber da singradura caciquil e esperpéntica de Paco Vázquez na Coruña, aí ten o libro espléndido A Coruña de Paco Vázquez, onde poderá descubrir o moito que lle daba a cabeciña a ese home do título. Verdadeiro noxo.


Por iso, visto o visto, tocarame votar a Tello. Non é un gran candidato en canto a carisma, pero leva doce anos chupando roda, e dáme que esta ha de ser a súa última oportunidade, e se desta non vai… pois “a la rue”. O bo que ten este home é que coñece ben o Concello e creo que algo sabe do que fala. O meu irmán está bastante ilusionado con el, pero non estou tan convencido, porque pase o que pase nas eleccións, o PSOE seguirá no goberno, con maioría absoluta ou sen ela, e no caso de pactar PSOE e BNG, pois as cousas non creo que cambien moito. Se Losada é malo como alcalde, non porque estea o BNG nalgunha concellaría as cousas van ser moi diferentes. Aínda que só por ver a Losada tendo que pactar algo con alguén, xa case compensa.


Dos outros partidos pouco hai que dicir. O PP sempre dá por perdidas as eleccións aquí antes de comezalas, e elixindo a Carlos Negreira de candidato, un técnico e pouco máis, como candidato, non creo que cambien moito as cousas. Moita xente non o coñece e iso vaino notar, pero como a xente o que vota normalmente son siglas e non os nomes, pois seguramente aguante o tipo e manteña os 7 concelleiros que conseguiu o PP hai catro anos (actualmente era tres ou catro, porque varios marcharon ao grupo mixto ou nos adscritos ou como lle chamen nos concellos, cando Corcoba abandonou o partido, logo de que non o elixiran como candidato, logo de darlle tan “só” dúas oportunidades (vendo que a Tello esta é a cuarta que lle dan parecen poucas).


O máis sorprendente, estraño e preocupanto é o dese estraño Partido Galeguista, con ese home que tanto noxo me dá, o tal Carlos Marcos. O curioso é que, aínda que o parece, o tipo este non é novo da política coruñesa, pois lendo A Nosa Terra un descobre que xa concorreu ás eleccións municipais no ano 1981!, cun partido chamado Independientes por La Coruña, un partido dereitista que pouco éxito tivo. Mira que me dá noxo este home, porque fala de coruñesismo (estraña ideoloxía, que nunca comprenderei e da que todos os candidatos falan, todos menos Negreira) e até hai ben pouco vivía en Vigo e non pisaba esta cidade, e fala de tantos cousas como quen fala do tempo. E nótase tanto que alguén lle está pagando a campaña, con moitos cartos por certo. Iso de que pediu un crédito para pagar a campaña no Banco Santander soa moi estraño, sobre todo vendo a cantidade de cartos que leva gastados ese home: saíndo os últimos tres meses todos os días en La Voz de Galicia (nin o PSOE puxo tantos anuncios), contratando concertos de Los Brincos, Tony Ronald e demais dinosaurios da canción española, saíndo o seu anuncio nos cines, cuñas publicitarias na radio, posters, viaxe en avionetas… só lle faltou pagar pedicuras ás señoras da Coruña que “no te hablan el gallego porque en mi época no nos lo enseñaron”.


Sobre Carlos Marcos lin unha curiosa teoría unha vez, á que cada vez lle dou máis creto (porque provén de alguén que coñece a vida política municipal como concelleiro do BNG). Dicía que a campaña de Carlos Marcos estaba financiada por construtores que buscaban que ese estraño Partido Galeguista polo que se presenta sacara un concelleiro nas eleccións e así puidera pactar con Losada (concedéndolle a Carlos Marcos a concellería, adiviñade, si, de urbanismo), evitando así un pacto PSOE-BNG, que poría trabas aos pelotazos urbanísticos e concesións pouco transparentes de obras que caracterizan o quefacer diario do Concello. Nun primeiro momento pareceume rocambolesca, pero é non é posible que un partido tan pequeno e sen peso institucional na Coruña teña tantos cartos.


De Corcoba xa case non compensa dicir nada, porque o nome do seu partido soa infantil, ridículo e forzado, e porque Terán “buenos argumentos”, pero o que se di programa, eu aínda non escoitei nin unha soa proposta, e iso que escoitei poucas, porque en xeral os programas de todos os partidos son bastante parellos en canto a incluír xeneralidades e poucas cousas concretas en moitos casos.


Oxalá suba, por que non, Esquerda Unida. Polo menos subiría a humildade neste Concello tan rebordante de soberbia. E absolutismo.

48 comentarios:

Anónimo dijo...

Tes razón, Carlinhos, niso do pouco estímulo que suxiren os políticos. Porén, estarás dacordo conmigo que as xeralidades agachan os elementos valiososos matices que permiten unha discusión concreta e seria, ou sexa, que a descalifación global dos políticos non aclara nada; entre outras cousas porque sempre houbo e haberá políticos.
Precisamente o teu criticado, con razón, Carlos Marcos, mantén un discurso anti-clase política que ten un tono de populismo fascistoide, na liña de presentar a todos os políticos como iguais e alonxados da realidade (él, que como ben indicas, ten un longo pasado político na dereita coruñesista).
Eu comparto algo esa decepción túa, pero moitas veces penso que non debemos limitar a responsabilidade á xente que está metida en política. Polo que observo, en todos os ámbitos da actividade social é moi difícil atopar casos de persoas altruistas, comprometidas coa solidariedade, honradas, bos profesionais, etc. E, aínda máis, xente disposta a denunciar abusos e arriscar algo persoal por algunha situación xusta. Paréceme que cando criticamos aos políticos non debemos esquecer as moitas limitacións persoais e colectivas da nosa sociedade. Noutro caso, estaremos realizando un autocomplaciente exercicio de fariseismo e botando balóns fóra.

Anónimo dijo...

Hay que documentarse, Corcoba sólo se presentó una vez. Y tiene un currículo profesional y político muy respetable.

Anónimo dijo...

Tu desencanto no me resulta extraño, y coincido totalmente con él. Pocos se pueden salvar entre los candidatos municipales, al menos en lo que se refiere a las tres principales fuerzas políticas de La Coruña. Tu voto y el mío serán en cierta forma muy parecidos, por lo que has dicho. Votaremos no al mejor, sino al menos malo. Aún así veo que tu voto municipal coincide en gran medida con el que defiendes en ámbitos políticos más amplios, y eso no debería coincidir siempre. Creo que cuando hay que elegir a un alcalde no debe pensarse tanto en la ideología como en la gestión, pues esta segunda es, en mi opinión, más importante para que los ciudadanos de un municipio vivan en las mejores condiciones posibles. Pero no me detendré más con esto, daría para un debate más extenso y no quiero ser acusado de tecnócrata.

Mi apuesta, como ya sabes, es por Corcoba. Más allá de las simpáticas siglas se encuentra el más apto de los candidatos para la alcaldía, aunque sea por eliminación (porque no se puede llamar elección a escoger entre malos o muy malos).

Para acabar, me ha sorprendido gratamente el comentario del anónimo. Al final puede que Corcoba consiga algún concejal, después de todo.

Un saludo.

Anónimo dijo...

Por encima de toda discusión política, siempre cargada de idealismos hacia uno y otro candidato, queria contaros dos cosas.
La primera de ellas es, bajo mi opinión, realmente alarmante. Hace escasos minutos, encendí el televisor, uno de esos descansos de todo estudiante, y seleccioné el canal que siempre suelo ver CNN+. De esta manera pude comprobar la marcha de las elecciones, mas bien de las votaciones, ya que todavia no se ha iniciado el recuento. Bien, me he quedado espantado del vandalísmo que se ha sufrido en el país vasco por culpa de el conocido "partido" ANV. Vi a sus defensores abucheando, y para mi mayor indignación, llegando a empujar con violencia a ciudadanos que se dirigían a ejercer el derecho más democrático de todo español, votar. Incluso en aquellas localidades donde fueron eliminados de las listas decidieron aparecer tratando de ejercer de interventores por la fuerza. He visto unas imágenes que nunca había visto antes. Llevamos varios días de vandalismos, intentos de atentados...desde luego, que en las elecciones se llegue a producir algo de este tipo debe ser, creo yo, significativo de que algo se ha hecho mal.

Por otro lado, en segundo lugar, quiero comentaros una especie de historia o leyenda. La denomino así porque no sé si realmente es cierta o no, pero quien me la ha contado es persona de toda confianza. Supongo que conocereis al famoso Carlos Marcos. Se trata de una de las personas a las que tenemos oportunidad de votar en estas elecciones, no solo a él, sino también a su partido galeguista. He de deciros que él trata de enaltecer un término que acuña como "coruñesismo"..y lo realmente curioso es que el hombre este ha vivido muchos años en Vigo...realmente curioso.
Pues bien, además hemos podido comprobar que su campaña digamos que no ha sido lo que denominariamos "cutre", sino que ha realizado grandes esfuerzos para darse a conocer. Si pasais por la plaza de pontevedra podreis comprobar como aparece en una pancarta gigante que tapa una fachada de un edificio en obras.
Pues lo que cuentan es que detrás de toda esta campaña se encuentran grandes constructoras que lo apoyan para que llegue a conseguir por lo menos un diputado y así pactar con Losada, logrando así que este no tenga que pactar con el BNG. Bien...y se os ocurre de qué nombraría conselleiro el Sr.Losada a Carlos Marcos??? Muy fácil, conselleiro de urbanismo!!

Amigos....qué vivan las negociaciones!!!qué vivan los pactos!!!qué vivan las corrupciones!!!

Anónimo dijo...

Hola Carliños! Pois eu tamén escoitei o que dixo Miguel de Carlos Marcos e o urbanismo, vaia persoaxe con máis rostro que espalda, da medo pensar que xente así pode chegar ó poder. O desencanto nestas eleccións é total, porque con candidatos así o sinxelo é optar por o voto en branco ou non votar. Mais hai sempre que votar, porque iso nos fai cidadáns de verdade, senón logo non podemos queixarnos con propiedade das consecuencias. O outro día, non sei se te dixen Carlos que saimos na tele no telexornal cando puxeron o resumo do mitín, que amiña avoa viunos e me chamou toda contenta jeje, para unha vez que non sae a miña tia senón eu! E nada, non escribo nada máis porque estou morta e mañan me teño que levantar cedo para estudiar (diosss!, que mal!). Bicos, e gracias polo que xa sabes, tq moito!

Anónimo dijo...

¿esquerda unida=humildade?Máis ben diría eu inutilidade!!
Por certo, en Galicia o partido máis votado é o PP, é dicir, que é o partido maioritario. ¿Non lles parece antidemocrático que non sexa o que governe?
Isto ten consecuencia dos denominados "pactos" de búsqueda desesperada do poder. É sorprendente como Galiza está representada na súa vicepresidencia por un partido minoritario. Todo isto por mor dos pactos que o que fan é bombardear a representatividade dos parlamentos e isto é o que poderíamos denominar antidemocracia. Os grupos menos votados dominan ós mais votados.

Nesta búsqueda de poder a través dos pactos demóstrase coma alguns grupos políticos son capaces de renunciar aos seus ideais polo poder. Todo vale por tratar de que a minoria domine á maioria, ésta é á paradoxa á que chégase a través dos pactos.

Moitos anos nos costou facer que eta non tivese voz política e pública. Moitos anos nos costou calar aos asasinos. Moitos anos e moitas vidas lograron facer calar a unha organización que trata de incluila violencia nun lugar onde os demais queremos a paz. Onte puidemos comprobar o que está sucedendo. Os simpatizantes de ANV, todos sabemos quen anda detrás de todas estas candidaturas, "non hai más cego que o que non quere ver", gritando,abucheando, empurrando e azoutando á xente que ía exercer un dos dereitos máis importantes de todo ciudadano.E incluso nos lugares onde foron eliminados das listas ían esixindo pola forza exercer de interventores nunhas eleccións manchadas polos terroristas. Tantos anos e tantas vidas nos costaron chegar a debilitar a eta para agora abrirllelas portas do parlamento, ¿progreso? "Non hai más cego que o que non quere ver".

Anónimo dijo...

Uno puede pensar lo que le dé la gana, pero debe tener un mínimo de conocimiento para opinar. El PP puede ser el partido con más votos en muchos municipios y Galicia, pero la unión de PSOE y BNG les supera. ¿Sería más democrático que gobernara un partido que sólo obtiene el 40% de los votos frente a los que representan el 60%? Por otra parte, en el sistema actual, aceptado por UCD, PP, etc. no se vota por el alcalde o presidente; el voto es por concejales y diputados, que luego eligen. Además, al PP le interesa vender la moto de la lista más votada porque agrupa a toda la derecha. No le interesaba caundo la derecha se repartía entre UCD y el PP. En resumidas cuentas, gobierna el que suma en total más votos. Y en ese contexto es totalmente lógico que el BNG tenga la Vicepresidencia.
Sobre ANV. El Gobierno hizo lo que pudo, en base a la restricitiva legislación que aprobó el PP. ETA estaba con Franco, con UCD, con el PSOE, con el PP... Las leyes no pueden usarse como a uno le da la gana. Se pueden ilegarlizar partidos a partir de ciertos comportamientos, no a personas. Personalmente creo que la ley de partidos es una propuesta de muy dudosa legalidad democrática.
Lo que el PP hace es, deslealmente, aprovechar cualquier movimiento batasuno para responsabilizar al gobierno. Oportunismo puro y duro.

Anónimo dijo...

Permítame que lle informe de que porque sexa este o sistema electoral non implica que sexa un sistema verdaderamente democrático. Os pactos reflexan como por encima das ideas que poidan ter certos partidos está a ansía de poder, e é que son capaces de renunciar ás suas ideas por conseguilo poder, de maneira incluso desesperada, buscando e dependiendo dos pactos. Pactos que, o que xeneran son gobernos non representativos da realidade de votantes dunha localidade e que, polo tanto, son o que puideramos denominar antidemocráticos.
Pero tampouco o é no momento en que o partido que chega ao goberno fai o que lle vai en gana. NON existe unha democracia pura na medida en que non temos posibilidade de decidir cunhas listas abertas, como en UK o USA, sientoo, a verdade é esa. Pero a nós dannos unha lista pechada á que votamos porque non hai máis opcions, nin isto nin o anterior é democracia.

Gústame o seu positivismo xurídico, pero gustaríame tamén que ese positivismo xurídico que emprega para atender ao sistema electoral tamén o empregase á hora de aplicala ley contra os terroristas. A condición de terrorista adquírese por pertencer a un grupo terrorista, e os imputados por delitos terroristas son os mesmos terroristas, non a banda coma vostede sorprendentemente trata de reflexar. Por certo, chegado a este punto quero recordarlle que a famosa lei polas libertades e contra o terrorismo foi apoiada e mesmo impulsada polo grupo político que vostede sentimentalmente defende e que agora decidiu deixar de respetar para comezar unhas negociacions. Negociacions que, por definición, básanse na idea de dar e recibir quedando dacordo uns cos outros e, baixo o meu entender, o único que temos que darlles a uns asasinos e a sua respectiva pena tipificada no noso Código Penal exercendo o positivismo que vostede respeta coma min.Polo tanto, anímolle a que trate de ter unha visión crítica e persoal dos feitos, unha visión o máis obxectiva que poida, fora de sentimentalismos políticos que o único que fan e condicionar o pensamento impedindo que poida verse a realidade.

Anónimo dijo...

Estimado polemista:
El sistema español es democrático, ¿no? Un sistema perfectamente homologable con las democracias occidentales, ¿no? Otra cosa es que en cada país su sistema democrático pueda tener unas peculiaridades, pero no creo que usted se atreva a calificar de antidemocrático nuestro modelo actual, apoyado, le recuerdo, por todos los partidos y gobiernos previos. Señala una serie de defectos y puede tener su razón, pero ese es otro asunto. Lo de democracia pura es una entelequia, habrá una serie de medidas que faciliten la representatividad más adecuada y un mayor peso de los ciudadanos, pero no me diga que en USA y UK nos encontramos con unos sistemas de democracias puras, simplemente son modelos democráticos diferentes.

Ansía de poder. Vamos mal si pasamos de analizar hechos a juzgar intenciones. Yo desconozco cuales son sus ansías y sentimientos y prefiero discutir sobre hechos. No es que lo otro me parezca irrelevante, pero es que resulta un terreno muy resbaladizo y sujeto a interpretaciones muy subjetivas.
Siguiendo con los pactos, veo que no rebate mi afirmación básica, referida a que los dos partidos representan a más personas que el PP. Por otra parte, ¿usted cree que algún ciudadano se puede considerar engañado si el PSOE y BNG pactan?, ¿acaso se trata de una sorpresa? Era, y es, algo totalmente previsible y no conlleva sorpresa, sólo enfado en quienes no pueden gobernar con sólo el 40% de los votos.

Renunciar a sus ideas. Es evidente que en un pacto no se puede imponer el programa completo de cada partido. Eso no es renunciar de forma criticable a las ideas, entra dentro del proceso político normal, en el que, como en muchos aspectos de la vida, hay que llegar a acuerdos.
Podríamos pensar que esa negociación sólo esta presente en un pacto entre partidos, pero es una simplificación de la realidad. Miremos para el PP. Ahí parece que todo es homógeneo, pero nada de eso. En ese partido conviven desde conservadores hasta liberales, nostálgicos del franquismo (intervencionistas), el Opus, populistas, reformistas, etc. Lo que ocurre es que por un proceso largo han llegado a unirse, pero mantienen claras diferencias, como se pone de manifiesto en muchas ocasiones. ¿Renuncian a sus ideas por ansía de poder los militantes del PP que piensan de forma muy diferente? Yo creo que no. Me dirá que entre el PSOE y el BNG la distancia es mayor y probablemente tiene razón, pero también tienen elementos en común, que son los que les permiten gobernar, con los roces normales ( a veces más personales que políticos). En fin, no me presente a los pactos como una perversión del sistema democrático, son algo perfectamente normal dentro de ese modelo.

En el otro tema, a lo que me refería es a que un grupo puede ser declarado ilegal, caso HB, pero sus militantes es dudoso que pierdan sus derechos a presentarse en otras siglas. Cuando habla del grupo al que “sentimentalmente defende” pues le repito lo indicado antes sobre lo pantanoso de atribuir sentimientos e intenciones. Yo no veo que el PSOE haya abandonado la famosa ley por las libertades. Otra cosa es que no acepte la interpretación y uso que pretende el PP.

Usted está en contra de todo tipo de negociación. Vale, es respetable, pero hay personas tan demócratas como usted que no tienen claro que al terrorismo sólo se le derrota con el Código Penal. Y no es aceptable que se les acuse de complicidad con el terrorismo. No es justo ni veraz. Con el terrorismo intentaron acabar usando el Cpenal todos los gobiernos; también, desde UCD hasta el PSOE, con el apoyo del PP, practicaron la guerra sucia. Es una lacra que exige muchos y variados esfuerzos.

Y ya que hablo de negociación sin que ello signifique ningún tipo de bajada de pantalones ideológica y veo que es usted un amante de la libertad, le diré que coincidiríamos en eso que indica de las listas abiertas. Y seguro que también le parece adecuado que los diputados representen de forma realmente proporcional a la población, no siendo admisible que un voto de Ávila o Ourense valga más que otro de Barcelona, Madrid. Es una lástima que los diferentes gobiernos (Fraga estuvo 16 años), no hayan dado paso en esas direcciones.
Saludos, Fernando

Anónimo dijo...

Sobre el patético Corcoba:
Me cuesta entender la defensa política de ese señor. Del PP de toda la vida, lo deja porque siguiendo los procesos internos que lo llevaron a él a ser candidato, eligen a otro en su lugar. Hya que saber perder.
Y dice el Perry que era el más apto. Sería apto en protagonismo y en montar shows. Como nunca se encargó de la gestión política carecemos de conocimiento sobre sus aptitudes.

Anónimo dijo...

Por el centro!
Ya veo que lo se observa en este blog. Por una parte los intervencionistas y sus aliados segregadores y por la otra la carcada conservadora-liberal-opusdeistica,
Pues frente a ese debate estéril está la alternativa de Carlos Marcos. Una propuesta que tiene en cuenta nuestra Galicia, pero sin radicalismos, y que evita los excesos de sociatas y carcas.
Por ello entiendo que ataquéis a Marcos.

Anónimo dijo...

Apoyo a anti-Perry.
Sí señor, me parece impresentable la defensa que hace el M.perro ese del patético Corcoba. Änimo anti-perry!!!!

Anónimo dijo...

rodlfo=patético!!
Comentario sen pés nin cabeza.

Anónimo dijo...

Carlos Marcos=pringao

Anónimo dijo...

Pues yo apoyo al perri ese. El Corcoba parece un tío honrado e imaginativo, algo fresco y diferente.
Losada es lo de siempre y uno cuto único currículo es haber servido a tope al Paco. Tello no tiene gancho.

Anónimo dijo...

Yo no entiendo nada. Tanto habláis de ese perri y lo que dijo fueron dos banalidades y no volvió a aparecer. ¿Dónde está perry? Que se moje y nos explique su filosofía política. O simplemente su filosofía. O cualquier cosa.

Anónimo dijo...

alomejó la filosofía política de perry consiste en eso, en no mojarse

Anónimo dijo...

Que se manifeste perry! jeje. Vaia debate se está a crear ó redor sua...

Anónimo dijo...

A mi parece que os estáis pasando conla chorrada del perry. Por lo tanto, paso a comentar sobre lo que se dice en el texto de Carlinhos.
Creo que la etapa que se abre es bastante ilusionante. Básicamente, lo que ha ocurrido es que la sociedad ha respaldado el bipartito y le da una opción de continuar con su proyecto. Ahora PSOE y BNG tienen margen para que su política pueda notarse, ya no valdrán las disculpas.
Es ilusoniante porque es la primera vez desde que tenemos democracia que la izquierda va a disponer de los resortes necesarios para aplicar sus medidas. Y para mi eso es positivo.
A nivel español las cosas salieron bien para la izquierda (PSOE, IU), con la excepción de Madrid. Buena prueba de ello es que el PP está como loco para desacreditar los pactos, ve difícil ganar las generales.

Anónimo dijo...

El PP en ningún momento ha desacreditado los pactos, de hecho el PP también los apoya y los realiza.

Anónimo dijo...

y a nivel de España...pues bueno, el grupo mas votado es el PP...

Anónimo dijo...

sí hombre, claro; la derecha junta, PP, tiene menos que la izquierda junta, PSOE, IU; suma

Anónimo dijo...

los partidos son independientes, IGNORANTE!!!!

Anónimo dijo...

Hoy comunicado de ETA. Nuestro "amigo" ZetaP no ha hecho más que fortalecer a la banda terrorista, eso si, con talante y "elegancia".
Si es que toda persona con sentido común sabe que uno no se puede fiar de los mentirosos, de los asesinos..."quien hace un cesto hace ciento". Y además de todo ello incluso colocandoles por encima de todo, por encima de las víctimas.
Un día más ha llegado a nuestros ojos el camino al que nos lleva el llamado proceso de paz, y mejor llamado PROCESO DE RENDICIÓN. Yo no sé si ZetaP es un iluso o sencillamente un incompetente...aunque llegados a este punto no tiene sentido plantearnos qué inclinaciones internas son las que provocan todos los insultos que ha dirigido a nuestra inteligencia. Ahora sencillamente hay que "apechugar", volver a construir el puzzle que este hombre ha decidido destrozar. Tantas vidas, tantos años de esfuerzo para llegar a debilitar a ETA y ahora llega este "personaje" para destruir todos esos años y fortalecerla más que nunca volviendo a darles voz política.
Y es que ETA consiguió lo que quería, un poco de poder, estar en la voz política y pública, fortalecerse...y es que ZetaP lejos de atacarla con la ley debajo del brazo...lo que ha hecho es apoyarla.
Sólo sé que si ETA vuelve a las armas es porque se ve más fuerte, y si alguien ha permitido que se fortalezca ese ha sido nuestro "amigo" ZetaP a través de su proceso de rendición. "No hay más ciego que el que no quiere ver".

Anónimo dijo...

A esuqerda xunta é a única solución desesperada que encontra esta para poder chegar ao poder.
O grupo máis votado é o PP, aínda que vos pese. E se falades de pactos, pois o PP probablemente aliarase con outro partidos coma CIU, etc., cos que xa fai anos tivo algúns pactos. Pero o tema dos pactos xa queda para cuestions de política interna. Vós seguide cos vosos contos pero o grupo máis votado é o PP, aínda que vos pese.

Anónimo dijo...

Hay un participante es este blog que llama ignorante al que suma los votos de PSOE e IU. Yo no llamaré ignorante al que dice eso, estoy seguro que sabe algo. El individuo argumenta, si así se puede decir, que los partidos son independientes. Claro, pero eso no impide que haya partidos de derecha y de izquierda. Y los votos a la izquierda superaron a los de la izquierda. Por eso van a gobernar más ayuntamientos. Y ya que este atrevido "anónimo" habla de ignorancia, yo sólo quiero recordarle que el sistema electoral español, el que había con UCD y Aznar, no preveé la elección e alcaldes o presidentes, sino de concejales y diputados.

Anónimo dijo...

Parece que Miguel está contento con lo del fin de la tregua. Diríamos que confirma su agudo pronóstico, es decir, es de la derecha española. Sin embargo, hay algo que no entiendo, si ZP estaba rendido a ETA, ¿por qué esta reanudó su actividad terrorista?, y ¿cómo es posible que antes de su anuncio el propio PP estuviera dispuesto a pactar con ZP en Navarra?
Por otra parte, yo no sabía que Aznar debilitara al Estado cuando llamó aquello a ETA. Creía que era todo un patriota.
La verdad, hace falta tener una mente muy calenturienta, o vivir en un ambiente muy facha paar poder decir que ZP apoyó a ETA.
Yo creo que todo se resume en que desde la derecha (conservadores, exfranquistas, los de Opus, la derechona, liberales autoritarios, populistas. ect.) no diieron aceptado la derrota electoral del 2004. Ello explica estas posiciones tan radicales e injustas.
Lamento que te alegre el supuesto fracaso de ZP con la vuelta de ETA. Eso es sectarismo extremo.

Anónimo dijo...

¡¡¡¡M.Perry cagón!!!

Anónimo dijo...

Hay un gran problema fernando, y son tus prejuicios...eso hará que no seas libre para pensar.

Anónimo dijo...

Fernando, te pido que releas de nuevo mi comentario, y posteriormente leas el tuyo. La persona que acaba de escribir está en lo cierto de que estas realmente cargado de prejuicios. Sólo espero que la paz llegue al país en el que vivo y vive mi familia, me da igual que la consigan unos u otros, sencillamente espero que se consiga, y para ello es necesario actuar conforme a tal fin y con los medios convenientes. Todo lo que se aleje de esta idea, consecuentemente, será algo que no compartiré.
Un problema que hay en este país es que a través de los prejuicios, como muy bien señala el anterior comentarista, se trata de encuadrar a la gente, y cualquier comentario se descalifica por venir o de un lado o del otro. Es realmente algo absurdo, pero bueno, parece que esto va para largo.
Espero que cuidemos ahora a las víctimas del terrorismo con el respeto y cariño que se merecen, y con los asesinos, los metamos en la cárcel, que es ahora lo que está decidiendo hacer el Gobierno y me parece un cambio de postura adecuado que llevaba tiempo esperando. El otro día fue Felipe González a dar una conferencia a una universidad de EEUU y alli dijo que a él no se le ocurriría posteriormente a un comunicado de ETA hacer una declaración institucional acerca de la misma (cosa que siempre se ha hecho en España), que lo conveniente es no hacerle caso en el sentido de no darle más sonoridad pública ya que justamente es lo que buscan los terroristas. Y en cierto modo tiene razón, ya que, según mi opinión, a ETA como asesinos que son no hay que darles ni voz pública ni política, no hay que tratarles como si fueran políticos con sus ruedas de prensa, como si tuviesen algo más que decirnos después de todas las vidas que han matado y destrozado...son terroristas y hay que tratarlos como lo que son.

Anónimo dijo...

Fernando, haces dos preguntas que te voy a contestar brevemente:
En cuanto a la primera pregunta, ETA no es que haya reanudado su actividad terrorista, ETA siempre ha sido un grupo terrorista, haga lo que haga, lo que sí ha hecho es emitir un comunicado de vuelta a las armas y si lo ha reanudado es porque se ve con el poder y la fuerza suficiente y porque no ha conseguido a través de sus diálogos con Zapatero todo lo que quiere. No ha conseguido todo lo que quiere pero se ha visto con la fuerza suficiente de no depender del diálogo con el Gobierno y por eso ha renunciado a él.
En cuanto a tu segunda pregunta, acerca de el PP pactar en Navarra, es muy simple, alli ha llegado ETA hasta las cortes a través de ANV y para que no gobierne es necesario hacer pactos (debido a nuestra ley electoral) entre varios partidos, por ello el PP entre otros se ha movilizado para tratar de pactar y así hacer que ANV (es decir, ETA) no gobierne en Navarra, además, claro está, de así conseguir gobernar en Navarra.

Por otro lado quiero decirte que me parece exagerado, desmesurado y para nada axcertados los tonos que empleas con miguel. El comentario que hizo me parece acertado, quizás un poco exagerado a través de términos que quizás debido a tu lealtad política cegada te han podido molestar, pero refleja un poco lo que realmente ha sucedido y es que a ETA no la hemos tratado como terroristas, les hemos mimado y hemos dejado de lado a las víctimas. Los siguientes comentarios hacen mención a los prejuicios y es que en cierto modo tienen razón, que si uno es de derecha o franquista, que si el otro es de izquierda o rojo...es increíble!!Miremos más nuestras cosas en común, hemos firmado una Constitución, vivimos en democracia (aunque en algunos casos aparente) en nuestro país...respetémonos!!
Podía aquí comenzar a hablar históricamente y políticamente descalificando a unos y otros debido a los orígenes o historia de cada "lado" político y sería absurdo, realmente absurdo, pero es la dinámica que hay en este país.
Por otro lado quiero decir que, cuando alguien hace o está haciendo algo mal, lo lógico es decirselo y comunicárselo, y ello no tiene por qué ser entendido como crispación, sino como apoyo.

Anónimo dijo...

Vamos a ver. Primero agradecer el tono más dialogante y menos descalificador en los comentarios. En segundo lugar, indicar que me llama la atención ese paternalismo que destilan; cuando se habla de respeto no es conveniente tratar al interlocutor como una oveja descarriada.
Y lo de los prejuícios. Sería largo para comentar, pero no sé como no os dáis cuenta que todos partimos de determinados prejuicios, unos los hacen más explicitos y otros menos, unos son más conscientes de ellos y otros no se dan cuenta. E insisto en que analizar intenciones, lealtades políticas que ciegan es un terreno facilón pero resbaladizo. Una simplificación.
Otra cosa es que desde la posición de cada uno, posición previa de la que se derivan las opiniones no exista una mínima capacidad de comunicación y debate razonado. Eso sí que debe ser criticado.

Dice "anónimo" que ETA no reanuda su actividad porque no la dejó. Bien, de acuerdo, pero las cosas no son 100 o 0. ETA dejará de matar y utilizar armas y desde la T4 volvió y ahora amenaza con muertes; supongo que eso es un cambio.
Entender que ETA vuelve porque se ve más fuerte es fácil de explicar desde los prejuiicios de los sectores opuestos al proceso que el actual gobierno español, como los anteriores, intentó. ¿Creéis que cuando ETA rompió la tregua con Aznar fue porque se reforzara?, ¿pensáis que los acercamientos de presos de ese gobierno y lo de movimiento vasco de liberación nacional pudo reforzarlos? Yo no creo eso, ni pienso que Aznar los mimara.
El minuto anterior a conseguir un acuerdo no hay acuerdo y los opuestos a ello tienen la completa razón. Un minuto después todo puede ser distinto.
Terroristas que pasaron a ocupar puestos de gobierno en diversos países no es algo muy extraño.
Pero lo fundamental, yo quiero que mi gobierno acabe con los terroristas. Y dentro de ese objetivo debe buscar todos los medios legales para conseguirlo. Si en su momento Aznar creyó que era posible, si ahora Zapatero tenía información sobre esa posibilidad, hacen bien intentándolo. Y es un riesgo, efectivamente, pero todos deberíamos ser leales. Yo no me acuerdo de las victimas del terrorismo manifestándose contra lo del movimiento vasco. Y las victimas merecen respeto y ayuda, pero ninguna victima de ninguna agresión o tragedia puede ponerse en primer plano político y pretender que su criterio sea considerado básico. Es elemental en un sistema de legalidad.
En fin, lo dejo aquí.

Anónimo dijo...

Permíteme que te diga que lo que hizo Aznar, eso sí en su segunda legislatura de Gobierno, difiere enormemente de lo que ha tratado de hacer Zapatero desde que entró al poder. Ahora, visto que no iba a ningún lado con tanto diálogo con los asesinos, ha decidido retroceder y aplicar realmente lo que dices de la legalidad y el estado de derecho (frase tan utilizada siempre por los políticos) juzgando a los terroristas y haciendo que cumplan sus condenas.
Todo proceso penal se fundamenta en que el Estado tiene la obligación de buscar y condenar el delito entre otras razones por el interés social, y es en este interés social donde se encuentran las víctimas, las cuales, debido a lo expuesto anteriormente, no pueden dejarse desamparadas ya que se atentaría contra el ppio de necesidad y contra el dcho a la tutela judicial efectiva.
Me parece un intento un poco desesperado tratar de buscar amparo a las decisiones actuales a través de la denominada "memoria histórica",es como decir como niños pequeños "mira lo que tu hiciste antes" y el otro devolversela todo el rato así sin ningún fin, yo soy un hombre de presente, que trata de forjarlo en vistas al futuro, asumiendo siempre las responsabilidades. Creo que este es el planteamiento más constructivo y lógico en una sociedad que avanza, el resto pertenceran al debate de tratar de echarse cuantas más cosas en cara mejor, lo cual me parece absurdo, si bien es cierto que cada cual debe asumir las decisiones que decide tomar y ser consecuente.
Agradezco verdaderamente que leas todos mis comentarios con tanto interés por deslindar cada parte, cada pedazo del relato, demuestra que realmente los saboreas y tratar de sacar de ellos todo el jugo posible, a veces incluso tratando de salir por las ramas en determinados aspectos en los que yo también estoy de acuerdo vencer a ETA, defender la legalidad, los prejuicios de esta sociedad, la valoración hacia lo que en la anterior legislatura se consiguió frente a ETA, etc.
Por otro lado es peligrosa una afirmación que seguro que no querias reflejar lo que aparentemente se entiende al decir que "Terroristas que pasaron a ocupar puestos de gobierno en diversos países no es algo muy extraño".Puede no ser extraño, puede incluso llegar a parecer cotidiano, pero normal no se puede considerar, a mi me parece un despropósito y una aberración permitir que personas que se dedican a matar a gente, a cometer atentados y a destruir la paz que todos queremos les permitamos ocupar puestos de Gobierno, es que es una clara contradicción.

Iracundo dijo...

Hola, no conocía este nuevo blog, he llegado por referencia y una vez leído el presente artículo me he animado a hacer unas apreciaciones.

En cuanto al tema de la ciudad de La Coruña y tu descripción de los diversos candidatos no daré excesivas opiniones por no ser, obviamente, votante coruñés ni conocer por ello en exceso a los personajes que se presentaba. Baste decir sobre ello que en la somera descripción que realizas se pueden ver una serie de premisas de fondo que no explicas o tal vez no puedes/quieres explicar. Quiero decir con ello que no me parece justo, ni razonable, el ofrecer sombras "de serie" o "por defecto" a los candidatos que no son de sesgo político izquierdista mientras que a aquéllos que sí lo son no se les hace idéntico comentario. De hecho, sobre Izquierda Unida sólamente te limitas a desear que suba estableciendo una relación causal entre representación comunista y mejoría de los asuntos de la ciudad o el Ayuntamiento. Francamente: conocida la trayectoria tanto del partido como las ideas que los sustentan, largo tiempo fenecidas, no veo cómo establecer la conexión IU-mejoras que tú esbozas.

Dicho ello me centraré en tu comentario previo acerca de las elecciones.

En psicología existe una figura llamada "proyección" mediante la cual una persona achaca sus propios defectos o deficiencias a otras personas para huír de la consciencia de su propia problemática. Dicha categoría psicológica ha sido elevada por el anticapitalismo a "institución" política en tanto todos y cada uno de los fracasos del Estado, instrumentalizado o no por los comunistas y análogos, se achacan al mercado o la sociedad civil. De tal modo si una ley represiva, por poner un ejemplo de moda, no alcanza sus objetivos no es porque las causas que apunta del mal que trata de amputar estén equivocadas sino porque la ley no es suficientemente dura. Es una lógica del garrote a la cual se ven siempre inclinados quienes no tienen ninguna necesidad de discutir los asuntos, esto es: quienes gozan de un poder indiscutido o, incluso, simplemente poder. El rey Canuto detenerse al mar, suele decirse, y se mojó los pies. El poder político hay cosas que no puede hacer o que se propone hacer de un modo directo siendo ello imposible. El escape a semejante verdad frustrante es achacar las deficiencias al mercado, poderes oscuros inescrutables que por otra parte se identifican como guiados siempre por personas o grupos señalables (sean los burgueses, El Capital o los judíos).

Una vez apuntado el atavismo que supone el imputar la falta de omnipotencia a intereses bastardos del capitalismo o la sociedad caben añadir unas cuantas cosas más, esta vez sobre la democracia.

El problema de la democracia, al igual que el "problema de España", no es algo nuevo en esta parte del mundo. La democracia no es votar cada cuatro años sino que se trata, inevitablemente, de un régimen de poder característico del liberalismo. Por democracia se entiende aquél régimen en el cual existe una separación de poderes y una serie de derechos y libertades civiles y políticas garantizadas, precisamente, en la separación misma del poder o Constitución. Parafraseándote resulta imposible hablar de degeneración de la democracia en España en tanto nunca hubo "generación" de la misma.

El actual régimen político español, incluídas por tanto todas sus estructuras políticas, procede directamente del franquismo. La celebrada transición política no fue sino una monumental estafa por la cual los caciques de los diversos partidos acordaron repartirse el pastel. En suma: no se operó reforma alguna de la base del poder, que es lo que importa a la hora de bautizar a un régimen como democrático o como despótico. Sigue habiendo una unidad de poder absoluta en la cual sólo existe separación de funciones entre un ejecutivo y un judicial. El poder legislativo directamente no existe dado que los diversos diputados (los senadores son más irrelevantes todavía) son una extensión irrelevante de la voluntad de los partidos, que son los soberanos del país y no los ciudadanos. Tenemos así que, como con Franco, quien hace la ley y quien la ejecuta es el mismo poder. Eso es así desde la transición dichosa hasta hoy por lo que definitivamente podemos decir que jamás en España existió democracia (el régimen político de 1931 era semejante al actual en cuanto a esto). Esto, que es bien triste, constituye ante todo un caso de conspiración política; es ante todo: una cuestión política.

El hecho de que los medios de comunicación hagan proliferar programas televisivos en los que se votan cosas es bastante indiferente de cara a juzgar la euforia democrática que guía a los votantes o inspira a las instituciones políticas. Digo esto porque, como he dicho, la democracia o demarquía no es sólo votar (hay casos históricos de tiranías electas: el reino de Polonia entre los siglos XV y XIX o los mismos señoríos de behetría) puesto que en un voto no se puede contener todo un programa de gobierno o un control suficiente del actuar del gobernante al no poder interpretarse un voto más que como una afirmación o una negación de una investidura. Todos los intentos, o teorías, de una democracia total por la cual el gobierno se guía a golpe de plebiscito fueron o un fracaso manifiesto o un fraude deliberado en tanto todo gobernante que identifique al plebiscito como fuente de legitimidad o ilegitimidad de las políticas estará muy pronto a prohibir no ya los plebiscitos, en cuanto le aprueben una vez (véase Chavez, por citar a un tirano actualísimo) sino el propio derecho de asociación o reunión. Definitivamente, si no queremos que nos guíen hombres cuyo principio político es "un hombre, un voto, una vez" deberemos recurrir a instituciones políticas de control para articular el gobierno y asegurar algo que sea parecido a legalidad: el voto no es control suficiente por lo que el que la gente lo trivialice más o menos a raíz de las votaciones de concursos televisivos no resulta excesivamente relevante en tanto quienes están inclinados a dicha trivialización no son precisamente activos políticos perdidos: en cualquier caso "votarían mal", desinformada o alegremente.

Si el problema de la democracia actual no es el voto habrá de ser aquél otro. Como ya he apuntado estimo, más bien, que el problema de nuestro sistema político es su vocación tiránica. Da igual en qué partido político fijemos la mirada; todos están de acuerdo en lo esencial: negarnos a los ciudadanos nuestros derechos políticos. La indiferencia de la gente hacia tal situación es una constante en la historia de nuestra nación, que recordemos atesora en sus anales a personajes como Godoy. Dicha indiferencia, efectivamente, puede ser aumentada por la política de los medios de comunicación: entre cuyos dogmas está, precisamente, la "santa" transición o la loa desvergonzada a un miserable en lo político como fue el señor Adolfo Suárez. Pero queda de manifiesto, insisto, que todo ello se relaciona con la oligarquía que conforma el liderazgo político de nuestra sociedad; es un problema estrictamente político.

Bajo este orden de cosas identificar los problemas derivados de la ausencia de democracia como causados por el "mercado nuevo", la globalización... parece definitivamente la manifestación de un prejuicio, que a mi juicio resulta perjudicial en tanto da una salida fácil a la irresponsabilidad de los políticos. El problema a analizar no es "de derechas" ni "de izquierdas" sino sólo un problema de ausencia de libertad política. Todo sistema en el que la libertad no existe se carcome y en realidad ese "mercado nuevo" que temes es precisamente el único amparo de los ciudadanos frente a un poder político que como el nuestro es irresponsable. Una tiranía más ostensible no sería digerible para los altos círculos de intereses creados a nivel europeo o incluso mundial. Como apunte de esta limitación vemos las instrucciones dadas por uno de los principales bancos de inversión norteamericanos que a raíz de la OPA sobre Endesa (paradigma de la desvergüenza del actual ejecutivo) ha recomendado a todos sus inversores que si intervienen en España se aseguren de incluir en sus contratos de inversión una cláusula que estipule que los conflictos jurídicos ulteriores se ventilen en juzgados norteamericanos y no españoles... No, el famoso "capital" no es una amenaza para la democracia en España sino más bien un acicate.

En conclusión: no es una pena que los espacios políticos se reduzcan o aumenten sino el que dichos espacios no estén constreñidos, en último término, a fiscalización alguna. Achacar sus miserias a la libertad de comercio o la libertad económica, que es a lo que atacas cuando criticas la globalización, es un peligroso apoyo de un mayor aumento de la irresponsabilidad del poder. No hay nada glorioso en el poder político sino mucho de temible y por desgracia de despreciable. Y créeme: el problema no es que el poder no sea lo suficientemente poderoso sino que cuando es el poder el que transmite esa opinión es que ha llegado la hora de recortarle áún más sus prerrogativas. Tal es así porque el poder clama, como decía el poeta alemán: "Dadnos libertad para que acabemos con ella".

Salud y libre comercio

Anónimo dijo...

Tranqui,"anónimo", no te emociones. Claro que leo antes de escribir, ¿qué pasa?, ¿tu escribes sin leer antes lo que te dicen? Ello no implica ese deleite que me atribuyes. Tranqui, que de jugos nada.
Yo no hacía un juicio de valor sobre la realidad de que determinados líderes calificados de terroristas han pasado a ocupar puestos de dirección gubernamental. Así ocurrió, por ejemplo, con muchos de los dirigentes de Israel, que organizaban actividads terroristas contra los británicos y llegaron después a dirigir el Estado hébreo. O el caso argelino. O los vietnamitas, etc. Ello pone de manifiesto que en una serie de temas el CP no es la única realidad.

Y sobre Isidoro. Resuelve todo muy bine. Un auténtico cirujano de la política, un diseñador implacable. En España nunca hubo democracia, y ya está. Franquismo y actual democracia es lo mismo, y ya está. Con esas simplificaciones las cosas resultan muy claras pero irreales.

Iracundo dijo...

"En España nunca hubo democracia, y ya está"

Usted si que es un cirujano implacable... Cero argumentos y cree responder. ¡Y me llama simplificador! He aquí otra proyección psicológica de libro...

Me remito a lo dicho: la base de poder en España sigue siendo esencialmente despótica y el conjunto de partidos son en la práctica una continuación del Movimiento Nacional franquista en la medida en que guardan acordado silencio frente a la corrupción que habita en el sistema: ausencia de separación de poderes, desigualdad del voto y poder legislativo fantasmal no elegido por el pueblo. En cualquier consulta a los más básicos textos de pensadores políticos demócratas de la historia uno puede cerciorarse de que tales deficiencias son motivo bastante para denotar a un régimen como despótico o cuando menos oligárquico. En España el soberano es el bloque de partidos políticos y no los ciudadanos, ergo no existe democracia. No es simplificación: es saber lo que es una democracia y lo que no.

Salud y libre comercio

Anónimo dijo...

http://www.gav-valencianistes.com/cas/productes.htm

Anónimo dijo...

"No mireis de dónde vienes, sino adónde vas", BEAUMARCHAIS.

Anónimo dijo...

Sr. Isidoro:
Yo le recomendaría, sin ánimo de molestarle, que evitara extenderse sobre ese tema que tanto le gusta de las protecciones psicológicas. De psicología usted sabe lo justito y sobre sus proyecciones también podíamos hablar. Hágame caso.
Se reitera en un diagnóstico primario y simplista, que sólo puede impresionar a gente impresionable. Dice que "la base de poder en España sigue siendo esencialmente despótica y el conjunto de partidos son en la práctica una continuación del Movimiento Nacional franquista". Bien veo que en su entorno familiar y social no debió de haber mucha gente que pudiera comprobar la diferencia entre el actual sistema y el franqusimo; testigos que sufrieran en carne propia lo que era un sistema antidemocrático de verdad. Pero su conocimiento libresco pasa de las experiencias humanas, sobre todo por su persistente desprecio de los demás.
Pretender limitar el concepto de democracia a una definición ideal y a su puesta en práctica en unos pocos casos es no entender lo que son procesos históricos complejos, en los que lo fundamental es que las personas y grupos partidarios de mayores dosis de libertad y justicia vayan aumentando su peso entre la sociedad. Decir que en España no hubo nuncas democracia es laminar y simplificar la historia.
Salud y librepensamiento

Iracundo dijo...

Y se "reitera" usted en su confusión deliberada de hechos sencillos. Si aquí no existe un poder legislativo y quien legisla, de hecho, es la mayoría: esto es, el gobierno o ejecutivo... eso no es democracia le parezca a usted lo compleja que le parezca la historia.

Entiendo que usted concibe como democracia la mera existencia de derechos civiles. Pues bien, tales derechos pueden existir bajo dictaduras o regímenes autocráticos. De hecho había muchas más libertades civiles bajo el Imperio Austro-Húngaro que en casi cualquiera de las repúblicas en las que luego se dividiría: que eran "democracias". No, la democracia no es ni votar ni que haya ciertas libertades sino que el poder político encarnado en el ejecutivo no tenga libertad para hacer lo que le plazca. Y créame: un poder que se proclama limitado por la ley pero tiene la capacidad de cambiar dicha ley... es despótico. Se mire como se mire.

Bajo este punto de vista, a mi juicio muy razonable, nunca ha existido (ni existe) democracia en España sino a lo sumo la preeminencia de mayorías (teoría del péndulo) que imponían "su" constitución a las eventuales minorías o bien el gobierno de una oligarquía que se arroga una representación que nadie da: ¿o es que acaso usted elige a los diputados y éstos se ven libres para votar en la asamblea parlamentaria? No.

Me parece bien que se conforme con un despotismo apacible. Pero que ni siquiere lo contemple como mal menor y pase a considerarlo virtuoso o democrático... carece de rigor o razón de ser. Yo por mi parte no me conformo. Yo quiero democracia, esa misma que esbozaron los comuneros: "antes el reino que el rey". Semejante lección, tan obvia, sigue hoy despojada de crédito por increíble que parezca. Y usted, don Fernando, no es sino paradigma de ello.

Salud y libre comercio

PS: no soy experto en psicología, no, pero sé lo que es una proyección psicológica, que es achacar a otros las deficiencias propias. Y eso, sinceramente, con los motivos por los que he citado dicha proyección es incontrovertible. Desprecio sus alusiones personales en tanto usted no me conoce...

Anónimo dijo...

El señor Lamas desprecía las alusiones personales. Bien, pues entonces no debió sacar a colación el tema de la proyección psicológica aplicada al comentario de "Carlinhos". Por cierto, el concepto de proyección psicológica forma parte del modo que tiene el psicoanálisis de explicar los mecanismos de control referidos a personas. Y si ya el psicoanálisis es una alternativa seriamente discutida, la aplicación a fenómenos sociales de procesos individuales resulta delicada. En ese punto quizás hubiera sido preferible utilizar otro posible mecanismo, el de la represión.
Yo no estoy discutiendo en este momento sobre el concepto de democracia ideal. Si al Sr. Lamas le queda bien atribuirme, ¡como paradigma!, una aceptación borreguil de las limitaciones de nuestro sistema es su problema y la consecuencia de sentarse en una atalaya demasiado alta.
Lo que pongo sobre la mesa es la desmesura que supone identificar el sistema franquista y el constitucional actual en base a una serie de deficiencias comunes. ¡Inaúdito! Desde ese desliz frente la realidad política es muy difícil gozar de credibilidad teórica.
Salud y librepensamiento

Iracundo dijo...

La proyección psic´lçogica no fue empleada por mí en referencia a Carlos sino al movimiento anticapitalista en general, al cual él pertenece. La rigurosidad "clínica" no era buscada sino que trataba de establecer una figura retórica. El mensaje era, por si no quedó claro: que la estrategia de los estatólatras es achacar las deficiencias de la actuación del estado a la libertad o al mercado. Es una constante en el pensamiento anticapitalista en tanto se solía, y suele, afirmar que es por culpa del capitalismo que existen crissis económicas y que el comunismo suprime tales crisis: ¡cuando lo cierto es que el comunismo lo que hace es suprimir la economía misma generando la miseria general!

Dado que he fijado muy claramente las premisas de mi razonamiento en cuanto a la equiparación entre el régimen franquista y la "democracia" salida de la transición no creo que dicha comparación sea desmesurada sino todo lo contrario. Desmesurado es aceptar pulpo como animal de compañçia y decir que lo que tenemos en España es una democracia por la que debemos dar gracias... sin mayor reflexión.

El sistema electoral proporcional implantado en España, en abierto desprecio de la igualdad política de los ciudadanos, responde claramente a las intenciones de "reparto" del poder que rigieron la llamada transición política. Se construyó un sistema por el cual ni siquiera los perdedores perdiesen y todos tuviesen cierto acceso al "pasto" en el erario público. Tal es así en tanto, además, los partidos políticos están a sueldo del estado: son pagados por los impuestos de los españoles (al igual que los sindicatos) y eso es increíble. Por otro lado no hay que ser un lince en lo ideológico para identificar el título económico de la Constitución de 1978 (derogada en parte del territorio actualmente: como sabemos) como digno producto del pensamiento joseantoniano, esto es: nacionalsindicalista o fascista. Se salva de ser completamente anticapitalista por el hecho de que la propiedad se establece como un derecho "reconocido" y no "establecido": pero ante "la utilidad social" tal hecho palidece. Por otra parte, como he señalado, en España no existe división de poderes por lo que el ejecutivo sigue teniendo una autoridad política semejante a la de Franco en tanto se halla incontrolado. EN la trnasición no se tocó, pues, la base del poder franquista sino que se reformularon partes colaterales, de importancia bien es cierto: los derechos civiles, sin ir al grano de la cuestión; sin instaurar la democracia en definitiva.

Al bloque compacto y subvencionado conformado por los partidos políticos se le puede identificar con una suerte de "sucesión partida en gajos" del Movimiento Nacional franquista (en tanto dicho bloque partidista no representa verdaderamente a los ciudadanos, como no lo representaba el Movimiento). Y a la estructura de poder la podemos identificar con la franquista en tanto el ejecutivo es a la vez legislativo y controla las altas instancias del poder judicial (desde la sentencia sobre el caso Rumasa del Tribunal Constitucional ha quedado más que claro este hecho). Y finalmente, como en el franquismo, los diputados en cortes no son elegidos por el Pueblo sino que son puestos "a dedo" por los gerifaltes de los partidos políticos.

Así que, Fernando, la comparación con el franquismo (hechas las precisiones pertinentes) es perfectamente correcta en cuanto al régimen político de este país. ¿O qué creía que se decía con aquello de "vamos de la ley a la ley"? Se rieron de nosotros en su día y se siguen riendo hoy: a mandíbula batiente, mientras todavía algunos se afanan en darles las gracias por habernos regalado nuestros derechos civiles. Mas lo que es cierto es que es hora ya de reclamar nosotros, los ciudadanos, nuestros derechos políticos. Ya toca.

Salud y libre comercio

Anónimo dijo...

Porque en estos comentarios se mencionen aspectos que usted parece que no logra entender o más bien, ahora mismo no le conviene entender para tener una aguja con la que tratar de bombardear nuestras deliberaciones sí que es su problema.
En un primer comentario tras el análisis realizado por Isidoro usted le da la razón y además con rotundidad, cosa que Isidoro no hace ya que se extiende mostrando y demostrando cómo llega a tales conclusiones, lo cual para mi genera un total respeto hacia sus determinaciones finales (las comparta o no). Sin embargo, posteriormente usted se agarra a un determinado aspecto ,proyección psicológica, que no tiene la mayor relevancia sobre el discurso de Isidoro, con el único propósito de tratar de marear y por supuesto, "discutir sin aportar", usease, "discutir por duiscutir", vano propósito.
Me gustaría más comprobar que todas las razones, pensamientos, ideas que se manifiestan en este blog fuesen principalmente respetadas sin caer en ningún tipo de desesperadas alusiones personales que no llevan por ningún camino nuestros comentarios.
Proyección es el mecanismo psicológico por el cual el sujeto expresa al exterior parte de su realidad interna, lo cual incluye sentimientos, ideas preocupaciones, deseos, miedos, inseguridades y recursos, etc. Proyección es la operación psíquica por la cual el sujeto, por tanto, expulsa de sí y localiza en otro sentimientos, deseos que no reconoce o rechaza de sí. Consiste en culpar a los demás por lo que nos pasa. Es buscar un chivo expiatorio.
"Cree el ladrón que todos son de su condición."
A veces uno se pilla a si mismo proyectando en los demás todo eso que cree que no debería ser o hacer pero que sin embargo es o hace. Y les hace sentir culpables a los demás para ser inocente él.
Es cierto que Freud hizo uso de este mecanismo, eso sí, adaptado a su investigación, es decir, al psicoanálisis.
En este caso, Isidoro hace uso de las proyecciones como concepto genérico, no desde el punto de vista Freudiano, lo cual aumenta su credibilidad y aceptabilidad.
Por otro lado, reducir lo que Isidoro ha expuesto a la mera alusión a las proyecciones me resulta alarmante.
Bajo mi punto de vista, lo que a mi entender y con todos mis respetos trata de reflejar Isidoro, si me equivoco que me corrija, es que en España no hay tres poderes independientes como bien proclamó Montesquiev: Poder Legislativo, Poder Ejecutivo, Poder Judicial.
El legislativo y el ejecutivo no están diferenciados y además de manera llamativa, quien legisla es la mayoría, y quien gobierna también es la mayoría. "...aquí no existe un poder legislativo y quien legisla, de hecho, es la mayoría: esto es, el gobierno o ejecutivo", dice Isidoro acertadamente.
El Judicial, por desgracia, tampoco es un poder independiente, aunque de manera más indirecta y a pesar de que se trate de proclamar como principio la independencia de los jueces y magistrados. Esta falta de independencia del Poder Judicial se ha visto claramente manifestada durante los pasados días. Y es que el Fiscal General,que aunque se proclame como ajeno al Poder Judicial tiene un papel fundamental en el proceso penal, es determinado ad hoc por el Gobierno, y así está establecido por ley, y por tanto, el Ministerio Fiscal goza de una profunda dependencia política. Por otro lado, el Gobierno, como Gobierno que es y además como mayoría que representa juega un papel fundamental a la hora de determinar los que van a componer el Consejo General del Poder Judicial.
Por lo tanto, en España la realidad es que no hay poderes diferenciados, todo se reduce esencialmente y por desgracia a un único poder.

Anónimo dijo...

Sr. Isidoro:
A veces un pulpo puede ser un excelente animal de compañía ( y si nos falla siempre cabe aprovecharlo para otros fines). Y en cambio algún seguidor entusiasmado, leáse el tal Miguel, puede ser (dialecticamente) un estorbo.
Comparto bastantes de sus críticas a las deficiencias políticas de nuestro actual sistema. E incluso las ampliaría en ámbitos sociales. Por otra parte, no creo en una sociedad que libre de condicionamientos y abandonada a los únicos mecanismos del mercado pueda procurar una vida digna a las personas.
Pero, me repito, lo que yo le discutó es su posición teórica llevada al extremo. Al caracterizar la democracia en los términos que usted lo hace y no aceptar posiciones intermedias entre ese estado ideal y las diferentes realidades, simplifica el debate. Habla en supuestos términos académicos y se aleja del análisis de la realidad histórica. Las coincidencias que se puedan indicar sobre el franquismo y el actual sistema no justifican su identificación. Y no sólo se trata de derechos civiles. La intromisión, por ejemplo, del poder ejecutivo en el judicial no es ilimitada y socialmente está sancionada y públicamente criticada. Por otra parte, y aunque a usted le parezca intrascendente o rechazable, en un territorio como España existe hoy una posibilidad de desarrollo político autonómico que si tiene muchas insuficiencias, por lo menos permite la expresión de singularidades.
En el fondo muchos de los problemas comentados tienen que ver con la sociedad que hay detrás, el proceso de la formación de los partidos, etc.
El problema de su posición es que elude la posibilidad de transformar las cosas, pues traslada una cierta conclusión práctica: frente a ese supuesto abuso sólo cabe subirse a la atalaya y descalificar globalmente o aceptar como borregos y dar gracias. Y así puede que usted y sus migueles se queden muy cómodos, pero no contribuyen a una transformación que pasa por el análisis de los matices y elementos concretos. Con la mejor de las intenciones democratizadoras se mantiene en un voyeurismo autocomplaciente.
Salud y librepensamiento.

Anónimo dijo...

Oye tíos, ¿vosotros no tenéis examenes?

Anónimo dijo...

Fernando, el que se hace pis andando.

Anónimo dijo...

Muy poco elegante lo del pis.

Miguel dijo...

Carlinhos, modera un poco el blog, hay gente que se dedica a tratar de ofender gratuítamente.